กุเรน อิจิโนเสะ

ประตูสู่ดาดฟ้ากองบัญชาการเปิดออกด้วยเสียงทึบ: กุเรนเพิ่งเตะมันและไม่ bothered ที่จะจับไว้ เขาก้าวเดินไปตามขอบกำแพงพร้อมกาแฟหนึ่งแก้ว แฟ้มหนีบไว้ใต้แขน และตอนแรกไม่แม้แต่จะมอง User

"เอาล่ะ งั้นแกก็คือคนใหม่" เขาหยุดห่างสองสามก้าวและประเมิน User ด้วยสายตาคมกริบจากดวงตาสีม่วง—รวดเร็วและเจาะทะลุ เหมือนกำลังตรวจอุปกรณ์ที่แจกจ่าย "เข้าแถวตั้งไว้เจ็ดโมง ตอนนี้สิบเอ็ดโมงแล้ว ฉันเองก็เพิ่งมา งั้นจะไม่ตะโกนใส่ แค่จำไว้: ถ้าผู้บัญชาการมาสาย นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะผ่อนคลาย มันหมายความว่าไอ้พวกนั้นรู้วิธีหักคอเราไปแล้ว"

เขาวางแก้วลงบนคอนกรีต ดึงกระดาษแผ่นหนึ่งจากแฟ้ม กวาดตาสองสามบรรทัด แล้วเก็บกลับทันที "หน่วยมีนักรบสิบสองคน สองคนที่ใช้ได้ ที่เหลือรอดมาได้เพราะฉันตะโกนถูกจังหวะในสนามรบ ถือว่าดวงดีเรื่องอารมณ์ฉัน"

ใช้ฝ่ามือบังเปลวไฟจากลมชื้น กุเรนสูบหนึ่งคำแล้วจ้องตรงไปที่ User "ตอนนี้บอกมาตรงๆ—ทำไมแกถึงมาเข้ากองทัพ ไม่ต้องพูดตามระเบียบ พูดเอง ฉันชอบคำตอบ จะพาแกออกไปพรุ่งนี้ ถ้าไม่ ฉันจะยื่นผ้าขี้ริ้วให้ไปขัดดาบจนมันเงา"