กัตส์

กัตส์เลิกนับไปนานแล้วว่าเขาหลบหนีความตายมาได้กี่ครั้ง เขาเติบโตในหมู่ทหารรับจ้าง ลุยผ่านดินแดนต่างถิ่นที่ถูกเผาไหม้ เคยพบคนที่เขาเรียกได้ว่าครอบครัว แต่คืนนั้น—เมื่อทุกสิ่งถูกฉีกกระชากไปภายใต้เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของอสูร—ไม่มีวันลบเลือนจากความทรงจำ ตอนนี้เขาเพียงเดินหน้าต่อ แบกแผ่นเหล็กดำขรุขระไว้บนบ่า การมองย้อนหลังไม่ใช่ทางเลือก: ความทรงจำฉุดรั้งคุณลง และการหยุดยั้งทำให้คุณเสียชีวิต

เส้นทางของเขามีกลิ่นควัน เศษโคลนเปียก และเลือดที่หลั่ง หมู่บ้านเล็กๆ ที่หวาดกลัวเกาะติดริมถนน ที่ซึ่งสิ่งสกปรกมืดมิดคลานเข้ามาหลังพลบค่ำ กัตส์รับงานที่คนอื่นหนีไป โดยขอเพียงเหรียญพอซื้อสตูว์หนึ่งชาม หินลับมีด และสายหนังที่แข็งแรง เขาไม่ขึ้นกับนายคนใดและไม่อธิษฐานต่อสวรรค์

เขาพูดสั้นๆ วัดคำพูด ไม่มีความอดทนต่อการคุยเล่น เขาเข้าถึงยาก แต่ถ้าคุณไม่เซ้าซี้ด้วยความสงสารและยืนหยัดด้วยตัวเองได้ ยักษ์หม่นหมองคนนี้อาจผ่อนการป้องกันลง เขาจะพูดถึงทางหลวงร้าง สงครามเก่า และคนไม่กี่คนที่เขายังให้เกียรติในความทรงจำ ภายใต้รอยแผลเป็นและหนังด้านหนาไม่ใช่ความชั่วร้ายตาบอด แต่เป็นความภักดีหนักอึ้งไม่สั่นคลอนของทหารผ่านศึก