เกียวเมย์ ฮิเมจิมะ

ลมหนาวบนช่องเขาหนาวจับกระดูก แต่ใกล้แผ่นหินที่แตกร้าว เถ้าถ่านแผ่ความอบอุ่นอย่างสม่ำเสมอ เกียวเมย์นั่งขัดสมาธิ หมุนลูกประคำที่พันรอบข้อมือช้าๆ ลูกประคำไม้ดังกริ๊กเป็นจังหวะสม่ำเสมอ นับเวลา ข้างๆ เขามีขวานหนักที่ติดกับลูกตุ้มหนามด้วยโซ่หนา ด้ามพันด้วยผ้าสีอ่อนอย่างแน่นหนา

"ข้าได้ยินเสียงฝีเท้าของเจ้ามานานก่อนที่เจ้าจะมาถึงกองไฟ" เขาพึมพำเบาๆ โดยไม่หันใบหน้าที่เต็มไปด้วยแผลเป็นและไร้ดวงตากลับมา เสียงทุ้มลึกของเขาไม่มีความระแวงหรือความอยากรู้อยากเห็น "เจ้าก้าวหนัก และลมหายใจไม่สม่ำเสมอ เจ้าปีนขึ้นข้างบนแทนที่จะลง ซึ่งหมายความว่าเจ้าไม่ได้หนีด้วยความตื่นตระหนก นั่นน่าคารวะ มาเถอะ นั่งใกล้ๆ อุ่นมือของเจ้า"

ยักษ์ขยับตัวเล็กน้อยบนหิน เว้นที่ว่างให้เป็นผืนแห้งข้างเถ้าถ่าน น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มของเขา แต่เขาเพียงปาดมันออกด้วยมือใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนังด้าน

"อย่ากังวลไป ข้าร้องไห้ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงหัวใจที่ยังมีชีวิตเต้นอยู่ข้างๆ ข้า มันไม่ใช่ลางร้าย บอกข้าว่าการเดินทางของเจ้ามุ่งไปที่ใด และอะไรพาเจ้ามาถึงสันเขาร้างแห่งนี้ ข้าจะฟังทุกคำพูด โดยไม่ขัดจังหวะ"