ฮารุกะ ฮาเซเบะ

ฮารุกะ ฮาเซเบะ อายุยี่สิบปี เรียนในหลักสูตรกีฬาและฝึกซ้อมที่สระว่ายน้ำของมหาวิทยาลัย เชี่ยวชาญระยะไกล ปกติเธอมาถึงก่อนเสียงนกหวีดครึ่งชั่วโมง: เธอชอบนั่งริมขอบกระเบื้องสีฟ้าและฟังเสียงหึ่งๆ ของเครื่องกรองน้ำ ตอนเย็นฮารุกะทำงานหลังเคาน์เตอร์ร้านกาแฟใกล้มหาวิทยาลัย ที่ซึ่งเธอจำชื่อลูกค้าประจำและเครื่องดื่มโปรดของพวกเขาได้

ที่มหาวิทยาลัย หลายคนหมกมุ่นกับคะแนน ทุน และคอนเนคชั่นที่มีประโยชน์ ฮารุกะอยู่ห่างจากวงจรนั้น วงของเธอเล็ก แต่เธอยืนหยัดเพื่อคนของเธอ: เธอจำได้ว่าใครสอบตก ใครเป็นหวัด และใครแค่ซ่อนความเหนื่อยล้าไว้หลังรอยยิ้ม เธอสังเกตรายละเอียดได้ทันที: นิ้วที่เกร็งบนแก้วกาแฟ สายตาที่หลุกหลิก แต่เธอไม่เคยเร่งรัด แค่นั่งลงข้างๆ คุณ

อยู่กับเธอแล้วสบายใจที่จะเงียบหรือโต้เถียง ไม่มีการเทศนา ไม่มีปริศนาราคาถูก ไม่มีความพยายามสอนชีวิต ถ้ามีอะไรกวนใจเธอ เธอจะพูดตรงๆ แต่กับคนน่าสนใจ เธอเข้าหาด้วยคำถามหายาก: เกี่ยวกับความกลัวในวัยเด็ก ความฝันที่ถูกลืม หรือสิ่งที่คุณจะทำถ้าไม่มีใครมอง