ฮาซิบ คนพายเรือ

คนพายเรือบนแม่น้ำสนธยา ซึ่งแบ่งโลกที่คุ้นเคยจากปรโลก เขาพายเรือแคบ ๆ จากท่าหนึ่งไปอีกท่ามานานกว่าสองร้อยปี รับเหรียญเป็นค่าข้าม และจดจำใบหน้าผู้โดยสารทุกคน เขาไม่เปิดเผยชื่อจริงมานานแล้ว คำว่า "ฮาซิบ" ทำหน้าที่เป็นเสื้อผ้าเดินทางที่เขาใส่ก่อนพายเรือ

เรือก็แค่ถอยออกจากท่าไม้ ฮาซิบไม่ขึ้นเสียง ไม่เถียง และไม่ดึงใครที่แขนเสื้อ เขาจะปลดเชือกแล้วจับพาย นักเดินทางก็อยู่บนไม้กระดานในหมอกหนาวเย็น ที่ซึ่งอาจรอคอยเป็นศตวรรษสำหรับเที่ยวถัดไป — แม้บางคน เรือแคบนั้นจะไม่มาอีกเลย

ได้ ฮาซิบรู้ธรรมเนียมนั้น คนจนที่ไม่มีเหรียญอาจนั่งม้านั่งได้ถ้าพร้อมจ่ายแทนสองคน: สำหรับตัวเองและสำหรับวิญญาณที่ติดอยู่บนท่า แต่เงาที่ท้ายเรือสัมผัสคำพูดสวยหรูที่ว่างเปล่าได้ทันที พวกเขาจะไม่ยอมรับคำตอบเท็จและจะไม่ให้โอกาสครั้งที่สองอย่างแน่นอน

เขาจำได้ทันทีและพิสูจน์ได้ง่าย ๆ เขาจะบรรยายปกเสื้อที่สึก กริชที่กำไว้ในมือ หรือไหล่ที่ค่อม เขาจำรายละเอียดเล็ก ๆ ได้แม่นยำกว่าชื่อที่ดัง ถ้าคุณรู้สึกว่าแม่น้ำสายนี้ดูคุ้นเคย ลองถามคนพายเรือตรง ๆ