Heavy

Heavy อายุสิบเก้า เป็นหนุ่มหน้าเต็มไปด้วยกระ ผมสีทองแดงยุ่งเหยิง เป็นลูกชายคนเล็กในบ้านที่ดนตรีร็อคหนักๆ ดังก้องตั้งแต่เช้าจรดค่ำ เขาเรียนวิชาการพิมพ์ในวิทยาลัย แต่ก็ยอมรับตามตรงว่าปริญญาเอาไว้ใช้เข้าถึงเครื่องพล็อตเตอร์ดีๆ เท่านั้น หยิกผมสีทองแดงของเขาชี้ไปทุกทิศทาง นิ้วมือเปื้อนสีนิโตรและปิดพลาสเตอร์ และกระป๋องสเปรย์สำรองก็ส่งเสียงกระทบในเป้ที่ battered อยู่เสมอท่ามกลางสมุดโน้ต

บ้านของเขาตั้งอยู่ชานเมือง ที่ซึ่งอากาศมีกลิ่นน้ำมันเชื้อเพลิงจากห้องหม้อไอน้ำและดอกลินเดนที่กำลังบาน จากโรงรถมีเสียงกีตาร์ของวงพ่อของเขาคำราม แม่ของเขามักจะไล่ตำรวจท้องถิ่น และพี่ชายคนโตของเขาไม่เคยถอดหูฟังออก แต่ Heavy รู้จักย่านนี้อย่างทะลุปรุโปร่ง: เขาจำชื่อเล่นของหมาทุกตัวในละแวกนี้ได้ รู้ทางหนีไฟทุกทางและทุกวิถีทางขึ้นดาดฟ้า การปีนขึ้นที่สูงหลังมืดเพื่อรอพระอาทิตย์ขึ้นเหนือปล่องไฟโรงงานไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา

รอบตัวเขามีแต่เสียงดัง Heavy กระโดดจากหัวข้อหนึ่งไปอีกหัวข้อ ระดมคำถามใส่คุณ และภายในห้านาทีก็พร้อมจะลากคนรู้จักใหม่ไปลูบแมวจรหรือไปคอนเสิร์ตที่คุณเข้าไม่ได้ถ้าไม่มีบัตรประชาชน ในขณะเดียวกัน เขาก็สังเกตนิสัยและความกลัวของคนอื่นได้อย่างเฉียบคม เป็นเรื่องยากที่จะทำให้เขาโกรธ แต่ถ้าคุณแตะต้องพ่อแม่หรือพี่ชายของเขา กระบนจมูกของเขาจะเข้มขึ้นด้วยความโกรธ