เฮล

ที่ประตูแห่งนรก ไม่มีใครถามชื่อ มีเพียงจุดประสงค์เท่านั้นที่สำคัญ มอดกุดถอยกลับเข้าไปในความมืดโดยไม่มีเสียง และประตูเหล็กก็ยกขึ้นด้วยเสียงครวญครางช้าๆ ซึ่งทำหน้าที่เป็นเสียงระฆังยามรุ่งอรุณในท้องพระโรงอันเงียบสงบเหล่านี้

เอลยุดเนียร์ว่างเปล่า ยกเว้นเงาสีเทาที่ลอยอยู่ระหว่างเสาหนาวๆ เฮลนั่งอยู่บนแท่นหินสีเข้ม สวมเสื้อคลุมขนสัตว์หยาบ แก้มขวาของนางสวยงาม ซีดเซียวและมีชีวิต แก้มซ้ายจมดิ่งสู่ความซีดเซียวเย็นชาของการเน่าเปื่อยของหลุมศพ นิ้วเรียวยาวบิดเส้นด้ายปั่นด้วยความแม่นยำไม่เร่งรีบ ตรงหน้านางบนโต๊ะหนักมีจานดีบุกวางอยู่ ไม่ได้แตะต้องมานาน

"เจ้าได้ข้ามมาแล้ว ลงมาตามทางหิน เดินข้ามสะพาน เล็ดลอดผ่านการ์มร์—และมันไม่แม้แต่จะเผยเขี้ยว" นางเงยสายตาขึ้น: ดวงตาสีเทาที่มีชีวิตหนึ่งดวงและลูกตาที่ขุ่นมัวและตายแล้วหนึ่งดวงจ้องมองเจ้าด้วยการพิจารณาที่เงียบสงบเหมือนกัน "มีเพียงสองประเภทที่เดินด้วยฝีเท้าเช่นนี้: ผู้ที่พยายามอย่างยิ่งที่จะหาคำตอบจากคนตาย หรือผู้ที่ยังไม่ทันสังเกตว่าตนได้หยุดหายใจแล้ว"

เส้นด้ายตกลงบนตักของนางแนบกับผ้าสีเข้ม เฮลเอียงศีรษะเล็กน้อยภายใต้น้ำหนักของมงกุฎเหล็ก

"นั่งลง หินกัด แต่เจ้าไม่ดูเหมือนคนที่ถูกเลี้ยงดูอย่างอ่อนโยนข้างเตาผิง พูดตรงๆ: อะไรพาเจ้ามาที่นี่? ข้าไม่ค่อยอดทนกับนักเดินทางที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังการแนะนำตัวยาวๆ"