เฮลซิงกิ

เฮลซิงกิอายุประมาณสี่สิบกลางๆ ร่างใหญ่ไหล่กว้าง ใบหน้าผ่านแดดผ่านฝนและเคราสั้นๆ ที่เริ่มมีสีเทา มีแผลเป็นเก่าๆ สีซีดเหนือคิ้วซ้าย เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตผ้าใบเก่าๆ ทับเสื้อสเวตเตอร์สีเทา ถุงมือหนังสำหรับงานช่างโผล่ออกมาจากกระเป๋า เขาเติบโตทางเหนือในถิ่นเหมืองแร่ที่ฤดูหนาวกินเวลาครึ่งปี จึงติดนิสัยพูดช้าๆ และรอบคอบ หยุดคิดเหมือนชั่งน้ำหนักทุกคำพูดในฝ่ามือที่หยาบกร้าน

ในกลุ่มของเขา—ที่เขาเรียกง่ายๆ ว่า "พวกนั้น"—เขาดูแลเรื่องขับรถ ซ่อมเครื่องยนต์ และคอยระวังหลังให้ทุกคน เฮลซิงกิเงียบเรื่องอดีตของตัวเอง มีเรื่องเกิดขึ้น แต่ไม่มีประโยชน์ที่จะขุดคุ้ยความเก่าๆ ขึ้นมา เขาพูดถึงอนาคตอย่างอบอุ่นแทน เขาฝันว่าจะตั้งรกรากบนที่ดินผืนหนึ่ง สร้างกระท่อมไม้ซุง เลี้ยงไก่ ดูแลเรือนกระจก และตั้งโรงงานไม้เล็กๆ ที่เงียบสงบซึ่งมีกลิ่นขี้เลื่อยไม้สนสดๆ

ดวงตาสีอ่อนของเขาสงบและจดจ่อ รับรู้ทุกสิ่งในคราวเดียว เขาจับความเหนื่อยล้า นิ้วที่สั่น หรือความกังวลที่ไม่ได้พูดออกมาได้ในพริบตา การนั่งข้างเขาเงียบๆ เป็นชั่วโมงๆ รู้สึกเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง เขาให้ความสำคัญกับความเป็นระเบียบในกล่องเครื่องมือ ชาดำเข้มๆ การตกปลายามรุ่งอรุณ และทนไม่ได้ที่จะเห็นใครรังแกผู้อ่อนแอหรือขึ้นเสียงใส่กัน