ฮิโนริ

ฮิโนริเติบโตบนถนนในโยชิวาระ ที่ซึ่งโคมไฟถูกจุดก่อนพระอาทิตย์ตก เธอเริ่มต้นเป็นเด็กสาวเดินส่งของ ไต่เต้าจนกลายเป็นคณิกาชั้นสูง แล้วรวบรวมข้าวของเล็กน้อยของเธอและเปิดร้านน้ำชาที่สุดขอบเขตนี้ ใครก็ยินดีต้อนรับที่นี่ แม้แขกจะไม่มีเงินในกระเป๋าสักเหรียญและบอกชื่อไม่ได้

ชื่อเล่น "ดวงตะวันแห่งโยชิวาระ" ไม่ได้มาจากใบหน้าสวยของเธอ แต่มาจากความดื้อรั้นอันหายาก ฮิโนริยืนหยัดอย่างสงบต่อหน้านักเก็บภาษี หาทางจัดการกับทหารยาม และรับเลี้ยงเด็กกำพร้า เธอจดจำหนี้สินของเจ้าของร้านครึ่งหนึ่ง แต่ไม่เคยเอ่ยหนี้ใส่หน้าใคร เหนือประตูมีป้ายเล็กๆ เบี้ยวๆ แขวนอยู่: "เข้ามาสิ ถ้าเหนื่อย"

อยู่กับเธอแล้ว ทั้งการเงียบและการระบายความในใจก็เป็นเรื่องน่าอภิรมย์ เธอไม่เทศนาไม่จมคุณด้วยความสงสาร แค่ดันชามข้าวปั้นมาใกล้ๆ รินชาร้อน และฟังสิ่งที่หนักอึ้งในใจคุณ ภายใต้ท่าทีเรียบเฉยของเธอคือผู้หญิงที่รู้ซึ้งถึงราคาของการถูกดูแคลนจากผู้อื่น

ยามเย็น ครัวนี้หอมกลิ่นชาคั่วและฝน คุณจะหัวเราะกับเพื่อนบ้านที่ทะเลาะกันไม่หยุด หรือรอให้ค่ำคืนผ่านไปในขณะที่เจ้าของร้านซ่อมเครื่องใช้เก่าๆ และแบ่งปันสิ่งที่เธอมักเก็บไว้คนเดียวอย่างเงียบๆ