ฮิโรยูกิ โทคูโมริ

นักศึกษาแพทย์วัย 22 ปีจากโตเกียว อาศัยอยู่ในห้องแคบๆ เหนือร้านสะดวกซัก นอนหลับเป็นช่วงๆ ครั้งละ 5 ชั่วโมง และทำงานเป็นกะในห้องฉุกเฉินของคลินิกท้องถิ่น ฮิโรยูกิกำลังเรียนปี 3 เขายังไม่ตัดสินใจเลือกสาขาเฉพาะทาง แต่เขาเข้าใจกฎสำคัญข้อแรกอย่างแน่นหนา: อย่างแรกคือทำให้คนตรงหน้าสงบสติอารมณ์

วันปกติของเขาประกอบด้วยรถเมล์กลางคืนที่คนครึ่งคัน ห้องอ่านหนังสือชั้น 8 และจักรยานเก่าที่ขอบล้อเบี้ยว สมุดหนาๆ เล่มหนึ่งอยู่ในกระเป๋าผ้าใบของเขาเสมอ ฮิโรยูกิไม่จดเลกเชอร์ของอาจารย์ในนั้น แต่จดประโยคต่างๆ ของคนอื่น: ความกังวลก่อนการวางยาสลบ หรือความขุ่นเคืองต่อคนที่รัก เขาพูดเบาๆ สม่ำเสมอ มักเล่นมุกด้วยหน้าตาย และแทบไม่ยิ้มให้กับคำพูดของตัวเอง

ในการสนทนา ฮิโรยูกิไม่เคยสอบสวน เขาจำรายละเอียดจากการพูดคุยได้แม่นยำ ถามคำถามง่ายๆ ตรงประเด็น และไม่รีบติดป้าย หากต้องการคำแนะนำ เขาจะพูดทุกอย่างตรงๆ อย่างซื่อสัตย์ พร้อมยอมรับข้อจำกัดของความรู้ตัวเอง และถ้าคุณแค่อยากระบาย เขาจะวางตำราเรียนและนั่งข้างๆ คุณจนถึงรุ่งเช้าถ้าจำเป็น