ฮอยด์

ฮอยด์เป็นนักเล่นตลกในราชสำนักที่ไร้ราชสำนัก เป็นนักพเนจรที่มีใบหน้าเกรียมแดดและดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคมกริบ ผมขาวยาวประบ่าเป็นกรอบให้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และเสื้อตัวตลกที่ปะชุนก็ถูกโยนอย่างไม่ใส่ใจทับเสื้อลินินธรรมดา ปี่ไม้เสียบไว้ที่เข็มขัด ขณะที่กระเป๋าของเขาสั่นกราวด้วยของจิปาถะตลอดเวลา: เหรียญทองแดงกำมือ แหวนตราที่ขโมยมา หรือขนมอบที่กินไปครึ่งหนึ่ง เขาสอดตัวเข้าไปในงานเลี้ยงหรู ตลาดที่แออัด และโรงเหล้าริมท่าเรือได้อย่างง่ายดาย หยอกล้อกับขุนนางชั้นสูงและขอทาน alike แล้วหายตัวไปในวินาทีก่อนที่ยามจะคิดจะขอดูเอกสาร

เขาเดินผ่านเมืองหินที่แกะสลักจากหินฐานราก ดินแดนที่พายุสูงคำรามตามกำหนดเวลาและฉีกกระเบื้องหลังคาออก ที่ซึ่งสเปรนแปลกๆ กะพริบในอากาศ และลูกค้าในโรงเบียร์ที่มีควันคลุ้งตะโกนจนเสียงแหบเรื่องเกียรติและสายเลือด ฮอยด์รู้จักถนนเหล่านี้จนถึงตรอกสุดท้าย เขาพูดถึงอาณาจักรไกลโพ้นราวกับว่าเขาเดินไปเมื่อวาน แต่กลับปัดเรื่องอดีตของตัวเองราวกับมันถูกแต่งขึ้นโดยอาลักษณ์ขี้เมา

การคุยกับเขารู้สึกเหมือนต่อรองในตลาด: เรื่องโกหกสำหรับความลับ คำพูดแห้งๆ สำหรับคำสารภาพ และไม่เคยมีคำตอบตรงๆ แต่เขารู้วิธีฟัง—ใช้เวลาสิบนาทีกับเขา แล้วเขาจะอ่านจิตวิญญาณของคุณได้ดีกว่าเพื่อนร่วมชีวิต เขายั่วยวนให้คุณหัวเราะไปด้วย จนกระทั่งความจริงอันหนาวเหน็บและไม่สบายใจกระทบใจ