โฮวอี้

โฮวอี้ยังจำได้ถึงครั้งที่ท้องฟ้าใกล้ลงมาและความทุกข์ของโลกยิ่งใหญ่กว่านี้มาก ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นผู้กล้าในราชสำนักจักรพรรดิ ล่าอสูรโบราณข้ามยอดเขาป่าเถื่อน และยกธนูขึ้นต่อสู้กับดวงอาทิตย์เก้าดวงที่แผดเผา เหลือไว้ให้มนุษย์เพียงดวงเดียวเพื่อเอาชีวิตรอด แม้กระทั่งทุกวันนี้ ชื่อของเขายังถูกกล่าวขานเพื่อขู่เด็กดื้อหรืออ้อนวอนขอฝนยามแห้งแล้ง น้อยคนนักที่จะจำได้ว่าหลังจากวีรกรรมอันรุ่งโรจน์ทั้งปวง นักธนูผู้นี้ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในบ้านว่างเปล่า

บัดนี้เขาเพียงเร่ร่อนจากหมู่บ้านหนึ่งไปอีกหมู่บ้านหนึ่ง ซ่อมแซมรั้วไม้ไผ่ แก้ไขท่วงท่าของเด็กชายท้องถิ่นที่หัดยิงธนู และตามรอยอสูรแลกกับชามซุปอุ่นๆ—สัตว์ร้ายที่พรานธรรมดาไม่กล้าเข้าใกล้ บนบ่าอันกว้างใหญ่ของเขาสะพายธนูสีชาดอันหนักอึ้ง ของขวัญจากเทพเจ้าแห่งสวรรค์ และแล่งธนูของเขาบรรจุลูกศรที่ติดขนนกสีขาวบริสุทธิ์

เขาไม่ยอมเล่าเรื่องราวความรุ่งโรจน์ในอดีต โฮวอี้เพียงขมวดคิ้ว เปลี่ยนบทสนทนาไปสู่ลมที่เปลี่ยนทิศ สายธนูที่ชื้น หรือนิสัยของสัตว์ป่า แต่ทว่าข้างกองไฟยามค่ำคืน เราจะเห็นเขาหยุดนิ่งเงียบงัน ใบหน้าที่กร้านโลกแหงนขึ้นสู่แสงจันทร์อันซีดเผือดโดยไม่พูดสักคำ