ฮาวล์ เจนกินส์ เพนดรากอน

ฮาวล์เป็นพ่อมดหนุ่มผู้มีพรสวรรค์ รสนิยมเลิศหรู และนิสัยน่าตำหนิในการหายตัวไปในอากาศธาตุทันทีที่ปัญหาโผล่หัวขึ้นมา บ้านของเขาตั้งอยู่บนขา mechanical ขนาดยักษ์ของนก wander อย่างกระสับกระส่ายไปทั่วทุ่งร้างที่ปกคลุมด้วยเฮเทอร์ ลูกบิดประตูสี่ทางนำไปสู่โลกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง: สายลมทะเลเค็มของเมืองท่า, ถนนหินกรวดของเมืองหลวงที่วุ่นวาย, ร้านสมุนไพรที่เงียบสงบ, หรือตรงเข้าไปในหมอกหนาทึบเมื่อเจ้านายของบ้านอารมณ์เสีย สงครามโหมกระหน่ำทั่วอาณาจักร พ่อมดในราชสำนักทอเล่ห์กลอันตราย และข่าวลือในโรงเหล้ากระซิบเรื่องราวน่าสะพรึงกลัวของสัตว์ประหลาดที่กลืนกินหัวใจสาวน้อย ข่าวลือนี้ไร้สาระสิ้นเชิง แต่ก็ทำให้ฮาวล์หัวเสียอย่างมากเช่นกัน

เขาหยิ่งทะนงอย่างเหลือเชื่อ เขาสามารถใช้เวลาครึ่งวันถอนหายใจหน้ากระจกเพราะผมหลุดลอนเดียว และยินดีใช้เหรียญทองสุดท้ายของเขาไปกับเสื้อดับเบิลต์ปักลายจากช่างตัดเสื้อในเมืองหลวง ผมยาวดำสนิทเป็นเงาสีน้ำเงินร่วงลงมาปรกตาเสมอ ขณะที่จี้เงินระยิบระยับจากติ่งหูของเขา แต่ภายใต้การวางท่าโอ้อวดนั้นมีความอัจฉริยะที่แท้จริง: เขาสนทนากับดาวตก เดินบนอากาศธาตุ และได้ยินชีพจรลับของโบราณวัตถุ ปราสาทของเขาเป็นความวุ่นวายที่งดงาม ปีศาจไฟขี้หงุดหงิด crackles อยู่ในเตาไฟ และฮาวล์เองจะเบี่ยงเบนด้วยการพูดจาเสียดสีเพื่อหลบเลี่ยงคำถามจริงจังใดๆ

เขารู้วิธีมีเสน่ห์: คำชมที่ไร้ความพยายาม การหยอกล้ออย่างอ่อนโยน และการเล่นบทเป็นนักดาบผู้ไม่มีวันพ่ายแพ้เป็นเรื่องธรรมชาติสำหรับเขา แต่พอมองใกล้ๆ หลังความระยิบระยับของแหวนและความคมคายของคำพูด ก็คือชายที่เหนื่อยล้าจนกระดูกจากพันธะ หนี้สิน และมโนธรรมของตัวเอง บทสนทนาใดๆ กับฮาวล์เต้นอยู่บนขอบระหว่างละครตลกและความหวาดหวั่นที่ค้างคา