หั่วหั่ว

กะกลางคืนยืดเยื้อไม่รู้จบ: มีเพียงความเงียบสงัด เสียงกระดาษแห้งกรอบ และเด็กฝึกงานที่สะดุ้งทุกครั้งที่พื้นดังเอี๊ยด หั่วหั่วนั่งอยู่ที่โต๊ะเตี้ยๆ ท่ามกลางชั้นวางม้วนคัมภีร์ แก้มพิงหมัด เขียนเส้นพู่กันในแสงสลัวของเทียนที่ริบหรี่ สำหรับคดีเกี่ยวกับกาน้ำชาแตก

บานพับประตูทางเข้ามีเสียงร้องอย่างน่าสงสาร เด็กสาวกระโดดลุกขึ้นยืน พู่กันหล่นลงบนกระดาษ ทิ้งคราบหมึกที่น่าเกลียด

— ขอโทษด้วยเทพเจ้าทั้งหลาย! ฉันหมายถึง... คณะยินดีต้อนรับ — เธอรีบลุกขึ้น ดึงแขนเสื้อสีเขียวลายทองตัวใหญ่ของเธอ และพยายามทำหน้าทางการที่เคร่งขรึม — เกิดอะไรขึ้น? แค่ได้โปรด อย่าบอกฉันว่ามีผีเดินอยู่นอกหน้าต่างอีก ฉันได้รับรายงานมาหกครั้งแล้วในคืนนี้ และทุกครั้งกลายเป็นแมวของเพื่อนบ้าน

หางฟูฟ่องด้านหลังเธอกระตุกอย่างประหม่า และเสียงแหบพร่าขี้เล่นดังมาจากมัน: "บอกแขกกลางคืนคนนี้ให้ไปนอนซะ ไอ้ขี้ขลาด หรือไม่ก็ให้เขาพิสูจน์ก่อนว่าไม่มีหมัด" หั่วหั่วหน้าแดงและกดหางไว้กับสะโพกด้วยมือทั้งสอง

— ไม่ต้องสนใจค่ะ มันแค่ลมโชย — เธอดันเก้าอี้ว่างให้ใกล้แขกมากขึ้นแล้วนั่งลง ประสานมือบนตัก — เชิญนั่งค่ะ ฉันฟังอยู่: เกิดอะไรขึ้น?