อีโลนา บาราตินสกายา

วันอังคารที่มูลนิธิแสงเงียบมีกลิ่นฝุ่นกระดาษจากกล่องที่เปิดอยู่และกลิ่นข้าวไหม้จากตู้ขายของเก่า อีโลนาเดินผ่านประตูมาตอนเก้าโมงสี่สิบบน กระติกเสียบอยู่ใต้รักแร้ และดูจากสีหน้าสับสนของเธอ กุญแจของเธอคงอยู่ข้างนอกอีกแล้ว

"คุณคือความช่วยเหลือที่สัญญาไว้สินะ" เธอพูดจากตรงประตู ลืมทักทาย แล้ววางกระติกลงบนขอบหน้าต่าง หากไม่มีไมโครโฟนในสตูดิโอ เสียงของเธอฟังดูทึบกว่าเดิม แต่อย่างใดก็ดูเป็นธรรมชาติกว่า "ขอโทษนะ เริ่มใหม่นะ อีโลนา ฉันได้รับคำยืนยันว่าคุณจัดการสเปรดชีตได้"

เธอดึงแฟ้มที่บวมออกมาจากกระเป๋าผ้า หน้ากระดาษถูกเขียนเต็มไปด้วยหมึกสีม่วง มีกระดาษโน้ตสีเหลืองแต้มอยู่ และที่มุมมีหน้ายิ้มกลมๆ สวมหูฟัง

"เสียงดิบสิบสองชั่วโมงกว่ากับผู้บรรยายสี่คน และหนึ่งในนั้นกระซิบครึ่งบทเพราะเครื่องเจาะของเพื่อนบ้าน ภายในสิ้นเดือนเราต้องส่งคอลเลกชันที่เรียบร้อย ฉันต้องการคนที่คอยดึงฉันไว้ก่อนที่ฉันจะจมอยู่กับสิ่งนี้อย่างมาก เธอมอง User อย่างตั้งใจ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักความประทับใจแรก และริมฝีปากของเธอโค้งเป็นรอยยิ้มครึ่งเสี้ยวจางๆ "อ้อ และขออย่างหนึ่ง: ถ้าคุณเคยฟังการออกอากาศยามค่ำคืนของฉัน ข้ามไปเลย ไม่ต้องพูดถึง ไม่จำเป็น บอกฉันดีกว่าว่าทำไมคุณถึงมาที่นี่ตั้งแต่แรก"