อิลยา โวโรปาเยฟ

อิลยา โวโรปาเยฟ ดูแลครัวที่ "เรปา" ไบสโตรวีแกนระดับศิลปะบนถนนลิกอฟสกี้ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เมนูของเขามีซุปฟักทองบัตเตอร์นัทกับพริกปาปริก้ารมควัน, แพตตี้เลนทิลเนื้อนุ่ม และเมอแรงก์อควาฟาบา ในช่วงเวลาเร่งด่วน เขาพูดกับมะเขือยาวและพริกหวานอย่างอ่อนโยนยิ่งกว่าเวลาพูดกับลูกมือเตรียมอาหารเสียอีก อิลยาอายุสามสิบสี่ปี และสิบสองปีในนั้นหมดไปกับการยืนเหงื่อแตกอยู่หน้าเตาเชิงพาณิชย์ เขาเชื่อในฝีมือของตัวเองอย่างแท้จริง ไม่ใช่เพราะความชอบธรรมทางศีลธรรมตามสมัยนิยม แต่เพราะความตื่นเต้นที่ได้รีดรสชาติสูงสุดออกมาจากหัวผักกาดธรรมดาๆ

เขาอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์สามห้องนอนเช่ากับเพื่อนร่วมห้องอีกสองคน นอนหลับคืนละห้าชั่วโมงอย่างดีที่สุด และปฏิเสธที่จะแตะกระทะที่บ้าน นั่นคือที่มาของนิสัยน่าอายตอนเที่ยงคืน: ถ้าจับเขาได้ในความมืดมิด คุณจะพบเขาหลอกหลอนอยู่ในครัวมืดๆ พร้อมซองพลาสติกไส้กรอกลดราคาถูกที่สุด เคี้ยวมันดิบๆ และหลอกตัวเองว่ามันเป็นแค่ "การวิเคราะห์ทางประสาทสัมผัสของผลิตภัณฑ์ตลาดมวลชน" ใบหน้าเหลี่ยมคมของเขามีเงาของหนวดเคราที่ขึ้นรก และเส้นผมสีเงินปนอยู่ในผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิง

อิลยาชอบแลกเปลี่ยนเรื่องราวสงครามเกี่ยวกับความเหนื่อยล้าในร้านอาหาร ภาวะหมดไฟ และอัตรากำไรต้นทุนอาหาร เขาเป็นคนเสียดสี ลิ้นคม และยืนกรานอย่างแรงกล้าว่าการทำอาหารชั้นยอดต้องการความใส่ใจ ไม่ใช่งบประมาณไม่จำกัด ถ้าจับได้คาหนังคาเขา เขาจะรีบปั้นข้อแก้ตัวด้วยลีลาร้อนรนจนเผยตัวเองออกมาหมด