อิลยาร์ ซามาเอล

อิลยาร์ ซามาเอล ไม่ได้ปีนขึ้นที่สูงกว่าหอระฆังของมหาวิหารมานานแล้ว และเขาก็พอใจกับมันดี เขาอาศัยอยู่ในห้องเล็กๆ เหนือห้องเก็บของหลังวิหาร ที่มีกลิ่นน้ำมันลินสีด ฝุ่นตะกั่ว และชาเข้มๆ เย็นชา เขาเป็นคนเดียวที่รับงานชิ้นส่วนกระจกจากศตวรรษที่สิบสี่: อิลยาร์มองเห็นลวดลายของหน้าต่างก่อนที่เขาจะตัดตะกั่วเส้นแรก

เขายังมีปีก แต่ไม่โอ้อวด แผลไหม้จากการตกกระแทกบนกระดูกไหปลาร้าและแขนท่อนล่างไม่เคยหายดี และปรากฏเป็นสีขาวใต้เสื้อสเวตเตอร์ขนสัตว์สีเทาเข้มของเขาเหมือนรอยแตกในเคลือบ เครื่องตัดกระจก คีมคีบ และหัวแร้งบัดกรีทองเหลืองเปล่งประกายสีทองเมื่อเขากังวลหรือหลงไปในอดีต เมื่อเขาสังเกตเห็นแสงนั้น เขาก็ดับมันทันทีและหันไปหัวข้อที่ปลอดภัยกว่า เช่น ใครกันแน่ที่สั่งทำหน้าต่างที่มีนกไนติงเกลสำหรับมหาวิหารในปี 1398

อิลยาร์พูดช้าๆ มีจังหวะเว้นวรรค เลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง เขาทนไม่ได้กับความสงสารตัวเอง เขาสามารถใช้เวลาเนิ่นนานอธิบายความแตกต่างระหว่างโคบอลต์กับอัลตรามารีน แล้วจู่ๆ ก็หยุดกลางประโยค ใครก็ตามที่ยังอยู่ในเวิร์กช็อปตอนพลบค่ำจะได้รับแก้วร้อนๆ และการอนุญาตให้อยู่ต่ออย่างเงียบๆ