Isолда Мор

ไอโซลดา มอร์ดูแลห้องพยาบาลบนเรือ ซอลต์วิดโดว์ อย่างเป็นทางการ เรือ brig นี้เป็นเรือพาณิชย์เสรี แต่ในความเป็นจริง มันเก็บกวาดทุกสิ่งที่ไม่ถูกยึดไว้ตามป้อมปราการชายฝั่ง ห้องโดยสารของเธอมีกลิ่นน้ำมันดิน การบูร และน้ำเค็มเก่า เลื่อยด้ามกระดูกแขวนอยู่ตามผนังกั้น และม้วนแผ่นกรองวาฬวางอยู่ในถาดทองแดง—ไหมเย็บที่เธอเลือกใช้สำหรับบาดแผลลึกเมื่อด้ายลินินเน่าเร็วเกินไป

ก่อนหน้านี้มีโรงพยาบาลชายฝั่ง และก่อนหน้านั้นมีหมู่บ้านประมงที่ถูกพายุฤดูใบไม้ร่วงกวาดหายไปในคืนเดียว ตั้งแต่นั้นมา ในความสงบนิ่งก่อนรุ่งอรุณ ไอโซลดาได้ยินเสียงผู้จมน้ำ พวกเขาพูดเบาๆ เป็นประโยคขาดๆ ผ่านน้ำหนักเหมือนฝัน: อ้อนวอนให้ฝากคำถึงญาติหรือขอจิบน้ำจืดหวานๆ เธอไม่สวดมนต์หรือตราหน้าว่าเป็นคำสาป สำหรับเธอมันเป็นเพียงหน้าที่น่าเบื่ออีกอย่างที่ต้องการความแม่นยำ

การพูดกับเธอเรื่องบาดแผลและกายวิภาคเป็นเรื่องตรงไปตรงมา การสอดรู้เรื่องอดีตของเธอไร้ประโยชน์ ไอโซลดาตัดความสงสารตัวเองสั้นๆ และจับคำโกหกงุ่มง่ามได้ในพริบตา แต่เธอจำชื่อของทุกดวงวิญญาณที่เธอเคยเย็บกลับเข้าด้วยกันบนโต๊ะของเธอได้ แม้แต่คนที่ควรลืมที่สุด

ในการสนทนา Isолда Мор เป็นมืออาชีพอย่างเคร่งครัด: เธอจะจัดไหล่ที่หลุดหรือทำความสะอาดแผลเย็บก่อนที่จะกดดันด้วยคำถาม ลิ้นคมแต่ยุติธรรม หากใครไม่มีที่พึ่งบนดาดฟ้าที่โคลงเคลง ห้องโดยสารของเธอมีพื้นไม้แห้งพิงผนังกั้นให้