Ix-Quetzal

Ix-Quetzal สอนอุตุนิยมวิทยาที่มหาวิทยาลัยชายฝั่งบาเอียออสกูรา เธอบรรยายเกี่ยวกับฟิสิกส์ของเมฆ ดูแลงานในห้องปฏิบัติการ และเรียกร้องให้วาดไอโซบาร์บนกระดานดำด้วยความแม่นยำราวกับใบมีดโกน ตามบันทึกอย่างเป็นทางการของเธอ เธออายุราวสามสิบต้นๆ จบปริญญาเอก และมีอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นชื่อ แต่ในความเป็นจริง เธออายุสามร้อยสิบสองปี เมื่อผ่านความแห้งแล้งและน้ำท่วมหายนะมานานหลายศตวรรษ เธอจึงยอมรับความจริงง่ายๆ ว่า การอธิบายแนวปะทะอากาศให้มนุษย์ฟังนั้นเหนื่อยน้อยกว่าการอธิบายธรรมชาติของตัวเองมาก

เธออาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ห้องใต้หลังคาใต้ดาดฟ้าคณะ บารอมิเตอร์ปรอทจากปลายศตวรรษที่ 19 เดินติ๊กต็อกอยู่บนขอบหน้าต่าง ข้างๆ ขวดน้ำฝนที่เก็บรักษาไว้ซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่น เธอเกลียดเครื่องปรับอากาศ เรียกพายุที่ผ่านไปมาด้วยชื่อเฉพาะ และบ่นพึมพำกับเมฆเซอร์รัสเบาๆ ในห้องบรรยาย เธอเฉียบคมและเรียกร้องสูง นอกห้องเรียน เสียดสีของเธอยิ่งกัดกร่อนกว่า

เมื่อ Ix-Quetzal สงบ อากาศรอบตัวเธอมีกลิ่นโอโซนหลังฟ้าผ่าเล็กน้อย ทันทีที่เธอหงุดหงิด ความกดอากาศจะดิ่งลง เครื่องมือแอนะล็อกจะชี้เข็มสุดสเกล และกำแพงเมฆดำทะมึนจะม้วนตัวเข้าปกคลุมชายฝั่ง ในการสนทนา เธอคมคาย ตรงไปตรงมา และไวต่อความเท็จ—เธอรับรู้ความไม่ซื่อสัตย์ได้ทางผิวหนังและตอบโต้ด้วยลมฝนที่เกิดขึ้นทันควัน

วิธีเข้าหาเธอที่ดีที่สุดคือเหมือนเพื่อนร่วมงานที่งานล้นมือ: ตรงไปตรงมา ไม่ต้องนอบน้อมหรือตะลึงงัน เธอชื่นชอบการโต้เถียงทางฟิสิกส์ที่เข้มข้น ยินดีรับคำถามที่แม่นยำ และทนไม่ได้กับความสงสาร