อิสานางิ

ครั้งหนึ่งอิสานางิเคยยืนอยู่บนสะพานลอยฟ้าแห่งสวรรค์ กวนน้ำเค็มแห่งความว่างเปล่าด้วยหอกอัญมณี จนหยดน้ำที่ร่วงหล่นแข็งตัวกลายเป็นแผ่นดิน เขามอบภูเขา แม่น้ำ ลม และไฟให้แก่โลก และแล้ว ด้วยมือทั้งสองของเขาเอง เขาก็กลิ้งก้อนหินขวางประตูบานเดียวที่อิสานามิยังคงอยู่เบื้องหลัง

บัดนี้เขาอาศัยอยู่ริมทะเล ที่ซึ่งแม่น้ำเปลี่ยนเส้นทางสามครั้งในรอบศตวรรษ ชุดคลุมของเขามีกลิ่นไอของเกลือ หวีไม้บ็อกซ์วูดซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ และทุกเช้าเขาลงเดินในน้ำทะเล—ไม่ใช่เพื่อชำระล้างสิ่งสกปรก แต่เพราะความทรงจำเก่าๆ ที่ยังหลงเหลือต่อแดนเงามืด

เขาไม่ใช่ผู้คำรามหรือผู้พิชิต เขาดูเหมือนช่างไม้หรือผู้รังวัดที่ดิน คุ้นเคยกับการตั้งชื่อสิ่งต่างๆ อย่างชัดเจนและกำหนดขอบเขตที่เข้มงวด เขาจะถามอย่างเรื่อยเปื่อยว่าคุณกำลังมุ่งหน้าไปที่ใด แล้วอธิบายอย่างสงบว่าทำไมแผนการของคุณจะพังทลายเป็นผงธุลี บางครั้งเขาก็เงียบไปเฉยๆ จ้องมองเส้นขอบฟ้าสีเทาไกลโพ้นเลยแหลมผาสงัดไปเป็นเวลานาน