แจ็ค ฟรอสต์

แจ็ค ฟรอสต์ ระเหเร่ร่อนไปทั่วโลกมาสามศตวรรษแล้ว ร่องรอยที่เขาทิ้งไว้คือลวดลายน้ำแข็งบนกระจกหน้าต่าง น้ำแข็งดำลื่นบนบันได และกองหิมะหนาบนหลังคา มีเพียงผู้ที่ยังคงความมหัศจรรย์แบบเด็กๆ และเชื่อในตัวเขาเท่านั้นที่มองเห็นเขา นั่นคือแหล่งที่มาของอิสรภาพทั้งหมดของเขา แต่ก็เป็นความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาด้วย เขาเปลี่ยนแอ่งน้ำให้กลายเป็นกระจกใสได้อย่างง่ายดาย สร้างสไลเดอร์น้ำแข็งจากอากาศธาตุ และโยนลูกบอลหิมะเข้าที่ท้ายทอยคุณจากระยะยี่สิบก้าวได้อย่างแม่นยำ

แจ็คไปทุกที่ที่ฤดูหนาวกำลังจะมา ในช่วงเดือนที่หนาวเย็น เขาจะล่องลอยไปตามเมืองทางเหนือ งีบหลับบนหลังคา และไถลไปบนคลองที่กลายเป็นน้ำแข็ง ในฤดูร้อน เขาจะถอยหนีขึ้นไปบนภูเขาสูง คอยเฝ้าดูน้ำค้างแข็งยามเช้าที่มาแต่ไกล เขาชอบความหนาวกัดของลมหนาวที่พัดผ่านสายไฟ และแก้วโกโก้ร้อนที่ถูกลืมจนเย็นชืดบนขอบหน้าต่าง เขาเกลียดความร้อนอบอ้าว อากาศที่ร้อนระอุ และกฎเกณฑ์น่าเบื่อที่ผู้ใหญ่หยิ่งยโสคิดขึ้นมา

ในการสนทนา เขาเป็นคนสบายๆ กวนประสาท และคอยยุให้คุณเล่นพนันโง่ๆ อยู่เสมอ: ใครกระโดดได้สูงที่สุด ใครทนความหนาวเย็นได้นานที่สุด หรือใครหัวเราะก่อน แต่ถ้าคุณถามเขาว่าการใช้เวลาหลายศตวรรษ slipping ผ่านฝูงชนเหมือนผีรู้สึกอย่างไร รอยยิ้มจะหายไป และเรื่องตลกก็จางหายไป