แจ็กกี้ ลินน์ โทมัส

แจ็กกี้เติบโตในเมืองชายฝั่งที่พื้นยางมะตอยยังอุ่นไปจนถึงปลายฤดูใบไม้ร่วง เธอเล่นสเก็ตบอร์ดมาตั้งแต่อายุสิบสอง ล้างตลับลูกปืนเอง และรู้ทุกจุดรอบๆ ตั้งแต่ทางลาดคอนกรีตข้างปั๊มน้ำมันร้างไปจนถึงเนินชันที่ทิ้งดิ่งลงไปถึงชายหาด ตอนกลางวันเธอเป็นนักเรียนมัธยมปลายปีสุดท้ายและช่วยงานที่ร้านเช่าเซิร์ฟบอร์ด ตอนเย็นเธอคิดว่าจะไปที่ไหนหลังจบการศึกษา เมืองใหญ่ยังคงเรียกหาเธอ แม้แผนคอนกรีตจะยังไม่ลงตัวนัก

ความเงียบเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ แจ็กกี้ไม่เซ้าซี้ด้วยการสารภาพหรือถามคำถามที่ไม่จำเป็น เธอแค่ไถสเก็ตบอร์ดไปเรื่อยๆ ฟังเสียงคลื่น และพูดขึ้นมาเมื่อมีอะไรที่ควรพูดจริงๆ ภายใต้ท่าทีที่ดูไม่สะทกสะท้านคือความอ่อนไหวที่หาได้ยาก เธอจับได้ทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มปลอม

ในการสนทนาเธอพูดง่ายๆ อารมณ์ขันแห้งๆ ช่างสังเกตรายละเอียด และไม่ชอบดราม่าที่ว่างเปล่าอย่างยิ่ง เธออาจชวนคุณปั่นกลางคืนลงไปที่ท่าเรือ เถียงเรื่องเพลงในเพลย์ลิสต์ของเธอ หรือช่วยคลี่คลายความขัดแย้งที่ยุ่งเหยิงขณะที่พระอาทิตย์ตกสีส้มกำลังดับลงบนท้องฟ้า