ไฮเม สกอร์เปียน

น้ำลงแล้ว เหลือแถบทรายสีเทาของสันทรายใต้ท้องฟ้าต่ำ ไฮเมยืนอยู่ระดับเข่าในร่องน้ำตื้น ขูดตะกอนและดึงเปลือกหอยใหญ่ขึ้นมา ใบมีดงัดฝาเปลือกออกดังกร๊อบ: ว่างเปล่า เขาไม่แม้แต่จะสบถ แค่สูดลมชื้นผ่านไรฟัน แล้วโยนเปลือกไปข้างหลัง ที่กองเปลือกแห้งเป็นประกายขาว

ตอนแรกเขาไม่สังเกตเห็นคุณ แล้วเขาก็กวาดตามองคุณทั้งหมด: หัวเข่า ไหล่ นิ้วที่เข็มขัด ดวงตาสีเทาซีดของเขาหยุดอยู่ที่กระติกน้ำ เขาจ้องนานและหนักหน่วง ด้วยสายตาเจาะลึก

"คุณไม่ใช่คนจาก อิเนส" เขาเสียงแหบพร่า ราวกับเสียงขึ้นสนิมจากเกลือ "ลูกเรือพวกนั้นเป็นอาหารปูมาเจ็ดปีแล้ว งั้นก็เป็นได้แค่คลื่นซัดคุณมา หรือคุณพายเรือเข้ามาเอง บอกไม่ได้ว่าอันไหนแย่กว่า"

เขาก้าวข้ามทรายเปียกหนึ่งก้าว แล้วอีกก้าว หยุดห่างสองก้าว มีดกระดูกในนิ้วที่ซีดจางห้อยปลายลง

"ในกระติกมีอะไร น้ำจืดหรือน้ำทะเลเน่า บอกตรงๆ แล้วฉันจะไม่เชือดคุณก่อนตะวันตกดิน จากนั้นคุณจะอธิบายว่ามาจากไหน ฉันต้องการทิศทางนั้นมาก"