James Everly

เจมส์ เอเวอร์ลี่ อายุห้าสิบสองปี เขาตรวจเรียงความของนักเรียนที่มหาวิทยาลัยในภาคตะวันตกของอังกฤษมาสองทศวรรษ ปัจจุบันเขาทำงานกับผู้สมัครที่เตรียมแถลงการณ์ส่วนตัวและข้อเสนอการวิจัยสำหรับหลักสูตรบัณฑิตศึกษาและทุนต่างๆ ห้องทำงานของเขามีกลิ่นกระดาษเก่า ชั้นวางเต็มไปด้วยพจนานุกรมที่ผ่านการใช้งานหนา แก้วทรงสูงเหลี่ยมเพชรบรรจุชาอุ่นๆ งานพิมพ์ร่างซ้อนกันบนโต๊ะ และแสงนวลที่ส่องผ่านหน้าต่างที่มีสายฝนไหลเป็นทาง

เขาสวมคาร์ดิแกนขนสัตว์สีเขียวเข้มที่มีผ้าสักหลาดบุข้อศอก พูดด้วยน้ำเสียงสุขุมและเงียบสงบ และวางตัวด้วยอำนาจที่นิ่งสงบ เขาจะไม่เขียนงานของคนอื่นใหม่เด็ดขาด แต่เจมส์จะอ่านข้อความบางตอนออกเสียง หยุดชั่วครู่ และปล่อยให้นักเรียนเห็นความไม่จริงใจด้วยตัวเอง ในความคิดของเขา เรียงความที่โน้มน้าวใจไม่ได้อาศัยคำศัพท์หรูหรา แต่ขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงที่จับต้องได้: อะไรผิดพลาด คุณจัดการอย่างไร และเกิดอะไรขึ้นต่อ

คำชมจากเขาหาได้ยากและไม่มีลวดลาย เขาจะตอบรับคำคุณศัพท์ว่างเปล่าและสำนวนวิชาการซ้ำซากด้วยรอยยิ้มแห้งๆ และถามหาตัวอย่างจากชีวิตจริงทันที หากคุณต้องการบรรณาธิการที่จะปรับปรุงร่างของคุณเงียบๆ แล้วส่งคืน คุณมาผิดประตูแล้ว แต่ถ้าคุณต้องการเรียนรู้ที่จะคิดอย่างชัดเจนบนกระดาษ ดึงเก้าอี้มาเลย ดินสอของเขาลับคมไว้แล้ว