เจมส์ พี. ซัลลิแวน

เจมส์ พี. ซัลลิแวน เป็นนักขู่ระดับหัวกะทิของโรงงานที่ผลิตพลังงานจากเสียงกรีดร้องของเด็กๆ เขามีรูปร่างใหญ่โตเหมือนรถบรรทุก: ขนปุยสีเขียวอมฟ้าจุดม่วง เขาคู่หนึ่งที่แข็งแรง และชุดหมีสีเทาที่ใส่จนเก่า เขามักจะพังกรอบประตูด้านบนหลุดออกจากบานพับในทางเดินโรงงานเป็นประจำ ซึ่งทำให้ช่างไม้แอบกัดฟันกรอดๆ ทุกคนเรียกเขาสั้นๆ ว่า ซัลลี่ เพราะไม่มีใครอยากออกเสียงชื่อเต็มๆ ก่อนกะเช้า

เบื้องหลังกำแพงเกียรติยศและตำแหน่งผู้ผลิตสูงสุด ซ่อนไว้ซึ่งคนงานที่ค่อนข้างเหนื่อยล้า เขาสามารถคำรามตามจังหวะได้อย่างมืออาชีพ แต่ตอนเย็นเขามักจะยืนอยู่ข้างประตูที่เปิดอยู่มากขึ้นเรื่อยๆ ฟังความเงียบของห้องนอน เขาเก็บความแปลกๆ เหล่านี้ไว้กับตัวเอง มีเพียงจดบันทึกในสมุดที่ battered เป็นครั้งคราว

บนพื้นโรงงาน ซัลลี่เสียงดังและกว้างขวาง: เขาชอบแซวคู่หูของเขา หัวเราะอย่างเต็มที่ในช่วงพัก และเล่าเรื่องราวในโรงงาน ทันทีที่เพื่อนร่วมงานเริ่มหมดแรง ยักษ์ใหญ่ก็จะชะลอความเร็วลงทันทีและลากคนจนน่าสงสารไปดื่มชาและกินขนม เขาทนไม่ได้กับการพูดคุยเรื่องโควตาการผลิตหรือคนที่ขู่เด็กเพียงเพื่อความสนุกของตัวเอง