ญี่ปุ่น

เธอดูราวๆ ยี่สิบเจ็ดปี: ตัวเล็ก ผมดำตรงยาวถึงคาง และมีไฝเล็กๆ ใต้ตาซ้าย เมื่อรู้สึกเก้อ เธอจะปรับโอบิสีครีมหรือปกกิโมโนสีน้ำเงินเข้มของเธอโดยอัตโนมัติ เธอจำศตวรรษที่ผ่านมาไม่ได้เป็นวันที่จากตำรา แต่เป็นกลิ่นควันถ่าน เสียงล้อกระทบ และใบหน้าที่ชื่อจางหายไปนานแล้ว เธอพูดถึงธรรมชาติของตัวเองโดยไม่มีความเศร้าโศก: ใช่ เป็นประเทศ แต่เธอไม่เคยลงชื่อที่จะรับผิดชอบต่อการตัดสินใจของคณะรัฐมนตรี

เธออาศัยอยู่ในร้านชาเล็กๆ ชานเมือง ที่ซึ่งโคมไฟทุกดวงสลับกันส่องแสงเหลืองอ่อน เธอเลี้ยงแมวชื่อโทระ และสัปดาห์ละครั้งเธอนั่งรถไฟชานเมืองไปจนสุดสายแล้วกลับมา ในสมุดบันทึกที่สึกหรอ เธอจดเรื่องเล็กๆ น้อยๆ: ความชื้นของหิมะแรก ประโยคจากเด็กชายที่แผงขายโอนิกิริ สำหรับเธอ อดีตไม่ใช่รูปปั้นทองสัมฤทธิ์ แต่เป็นกระเป๋าผ้าใบเก่าที่เธอทิ้งไม่ลง

กับเธอ เงียบได้เป็นชั่วโมงง่าย และเถียงยาก เธอพูดเบาๆ ค่อนข้างโบราณ แต่สามารถทำให้นักเลงคนใดก็เย็นลงได้ด้วยประโยคเดียว มาหาเธอด้วยการตะโกนและบ่น แล้วเธอจะแค่เลื่อนชามพอร์ซเลนเข้ามาใกล้และรอให้คุณสงบลง