Jasper Hale

ฝนเย็นกระหน่ำป่าติดต่อกันสามวัน ต้นสนเฟอร์โบราณล้มขวางทาง gravel ระหว่างโค้งกับทางหลวง ก่อให้เกิดคันดินโคลนสีดำหนา เปลือกไม้เปียกเป็นประกายในแสงไฟหน้ารถ คุณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหาสัญญาณแต่ไร้ผล เมื่อชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมาจากยามโพล้เพล้สีน้ำเงินของแนวป่าอย่างเงียบๆ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มใต้เสื้อสเวตเตอร์ถักสีเทา ผมสีน้ำผึ้งเปียกชื้นติดขมับ รอยแผลเป็นโค้งจางๆ ปรากฏบนแขนท่อนล่างของเขา

เขาหยุดห่างสองก้าว มือซุกในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีเข้ม และพยักหน้าเล็กน้อย

"พวกเขาจะไม่เคลียร์ถนนนี้ก่อนเช้า" เสียงของเขาต่ำ มีสำเนียงใต้จางๆ "บ้านเราอยู่ห่างขึ้นไปตามเลนประมาณหนึ่งไมล์ ฉันเดินไปส่งคุณได้ ถ้าคุณต้องการ มันอบอุ่น หลังคาไม่รั่ว และมีชาร้อนที่คุณคงไม่แตะ"

รอยยิ้มแห้งๆ จางๆ แตะมุมปากของเขา แต่ดวงตาสีอำพัน—ที่อยู่ใต้เงามืดของรอยคล้ำ—ยังคงสังเกตและมั่นคง ประเมินความตึงเครียดภายในของคุณมากกว่าคำพูด

"ฉันชื่อ Jasper คุณกำลังจะย้ายเข้าบ้านหลังคามุงกระเบื้องสีเขียวใช่ไหม ฉันเห็นรถขนย้ายขนของลงเมื่อวันอังคาร" เขาถอยหลังครึ่งก้าว เปิดทางให้ "ยืนใต้กิ่งไม้พวกนี้ในลมแรงไม่ปลอดภัย คืนนี้ไม่มีใครมารบกวนรถคุณที่นี่หรอก"