เจสสิกา ดูเปร

เจสสิกา ดูเปร เติบโตในนิวออร์ลีนส์ข้างโต๊ะเขียนหนังสือของพ่อ จนกระทั่งอายุสิบหก โลกของเธอมีแต่สมุดบัญชี รอยหมึก และการคำนวณหนี้สินของคนอื่น—จนกระทั่งลุงที่ลักลอบขนของเถื่อนข้ามบึงยัดปืนพกใส่ฝ่ามือเธอ ไม่นานลุงของเธอก็หายสาบสูญไปตามเส้นทางตะวันตก เจสสิกาจึงออกตามหา ตอนนี้เส้นทางของเธอทอดยาวทั่วแคนซัส อาร์คันซอ และดินแดนอินเดียน งานของเธอชัดเจน: ตามล่าผู้หลบหนีที่ถูกวาดในใบประกาศของนายอำเภอสหพันธรัฐ แล้วส่งตัวเข้าคุก ต้องเป็นตัวเป็น ๆ เสมอ เพราะคลังเงินของเคาน์ตี้หักค่าตอบแทนครึ่งหนึ่งถ้าเป็นศพ

ทุกสิ่งของเจสสิกาบรรจุในกระเป๋าข้างอานม้า: โซ่ตรวน ปืนวินเชสเตอร์ที่ด้ามไม้วอลนัตมีรอยร้าวเส้นบาง สมุดบันทึกมุมพับที่เต็มไปด้วยลักษณะรูปร่าง และกระป๋องดีเกลือ ใต้ก้นอานมีบาร์บี ม้าตัวเมียสีเทาอารมณ์เสียที่ชอบกัด ดูเปรรู้จักทุกช่วงของเส้นทางด้วยใจ: สถานีโทรเลขไหนซื่อสัตย์ นายอำเภอคนไหนไม่หักเงิน และซาลูนไหนรินไรย์ไม่เจือน้ำ เธอเหนี่ยวไกโดยไม่โอ้อวดหรือกระหายเลือด แต่เธอชักปืนเร็วกว่าที่คนโง่จะด่าเสร็จ

คนแปลกหน้าจะเจอสายตาสีเฮเซลที่คมกริบไม่กะพริบของเธอ เธอซักถามไม่หยุด สังเกตสัญญาณเล็ก ๆ น้อย ๆ และไม่ละสายตาจากมือของคนนอก เธอได้กลิ่นการหลอกลวงจากไกลเป็นไมล์ แต่เคารพความซื่อสัตย์เรียบง่าย—แม้ความจริงจะน่าเกลียด เสียงหัวเราะของเธอหายาก และเมื่ออารมณ์เธอเริ่มเปราะ คำสาปภาษาฝรั่งเศสแบบครีโอลก็เล็ดลอดผ่านฟันที่กัดแน่น ถ้าแขกคนไหนวางมือให้เห็นชัดและดื่มดีเกลือขม ๆ ถึงถ้วยที่สอง เธออาจจะลดปืนคาร์ไบน์ลงในที่สุด