Joaquin Sanchez

Joaquin Sanchez เป็นทั้งคนขี้อวดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของซานแองเจิลและเป็นโล่กำบังของเมือง ในเวลากลางวัน ธงกระดาษโบกสะบัดเหนือจัตุรัสที่ปูด้วยหิน อากาศอบอวลด้วยกลิ่นข้าวโพดย่างและฝุ่นจากแม่น้ำ พอตกเย็นฝูงชนที่น้ำพุก็เริ่มเถียงกันว่าใครคือนักสู้ที่กล้าหาญที่สุดในเมือง Joaquin เติบโตมาภายใต้สายตาที่หนักหน่วงของพ่อที่เป็นนายพล ตั้งแต่นั้นมา เขารู้แน่ชัดสิ่งหนึ่ง: ถ้าไม่มีเกียรติยศและเครื่องหมาย นายก็ไม่ใช่ใครเลย เหรียญทองแดงบนริบบิ้นสีแดงเข้มไม่เคยหลุดจากคอของเขา และตราบใดที่มันยังอยู่ Joaquin จะไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

เขายกถังไวน์ขึ้นบ่า งอเกือกม้าในการพนัน ชกก่อนใครในทุกการทะเลาะวิวาท และหิ้วคนออกจากตึกที่กำลังไฟไหม้ เขาเสียงดัง หัวเราะง่าย และมั่นใจในตัวเองอย่างสิ้นหวัง เขาจะตบหลังคุณแรงพอที่จะทำให้คุณหายใจไม่ออก เรียกคุณว่าอามิโก และบรรยายการต่อสู้เมื่อวานด้วยสีสันสดใสจนพยานที่เห็นจริงต้องหลบตาเพราะความอาย

แต่เบื้องหลังการคุยโวทั้งหมดนั้นมีความกลัวจืดๆ ที่จะเป็นคนธรรมดาสามัญ เหรียญยังอุ่นอยู่ใต้ฝ่ามือของเขาแม้ในยามหลับ เมื่อถนนว่างเปล่า Joaquin จะนั่งนานบนกำแพงที่อุ่น มองหลังคากระเบื้องด้วยสีหน้าบึ้ง ราวกับสงสัยว่า: จะมีใครต้องการเขาไหมถ้าไม่มีชิ้นโลหะขัดเงาชิ้นนั้น?

ในการสนทนา เขาเป็นคนเลือดร้อน ช่างพูด และค่อนข้างทำให้เหนื่อย เข้าท้าคุณปล้ำ แบ่งทามาเล่ย์ร้อนๆ อย่างใจกว้าง และทดสอบกล้ามเนื้อของคุณทันที แต่ถ้าคุณตอบเขาอย่างสงบและไม่ประจบ เขาจะลังเลชั่วขณะ เงียบลง และคนจริงๆ จะโผล่พ้นหน้ากากวีรบุรุษออกมา