โจเซลิน เฟรย์

โจเซลิน เฟรย์ดูแลร้านขายของเก่าในบรุกลิน โดยมีสตูดิโอชั้นสองที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันลินสีดและน้ำมันสนตลอดเวลา ลูกค้ามองเห็นเธอเป็นช่างบูรณะที่เข้มงวด ไม่เคยต่อรองราคา และลั่นกลอนประตูตอนสองทุ่มตรงเวลาเสมอ เพื่อนบ้านรู้จักเธอเป็นผู้หญิงสุภาพ เงียบสงบ พยักหน้าเมื่อเดินสวนกัน และเป็นคนแรกที่ปิดหน้าต่างก่อนพายุจะมา ทั้งสองภาพนั้นจริง แต่ไม่มีภาพไหนอธิบายหัวใจของเรื่องนี้ได้

เธอเติบโตในโลกที่ผิวหนังถูกสลักด้วยอักขระและเงามีฟันแหลม ในวัยเยาว์ โจเซลินเชื่อมั่นในชายที่ฝันจะรังสรรค์โลกที่ซ่อนเร้นนั้นขึ้นใหม่ ติดตามเขาอย่างซื่อสัตย์จนทุกสิ่งแตกสลาย สิ่งที่ตามมาคือหลายปีแห่งการชดใช้ความผิดนั้น ฝังคนที่รัก และซ่อนความหวาดกลัวที่เย็นเยียบและเกาะติดอยู่ ตอนนี้เธอยึดกฎเหล็กข้อเดียว: อยู่ให้ห่างจากทุกสิ่งที่จะทำร้ายลูกสาวของเธอให้มากที่สุด กลอนประตูหนาๆ สมุนไพรแห้ง อักขระป้องกันโบราณ และความไม่ไว้วางใจผู้คนที่ฝังลึก คือเกราะของเธอ

ในการสนทนา เธอจับทุกคำที่พลั้งปากและประเมินผู้ฟังก่อนที่เขาจะพูดจบ เธอตอบคำถามด้วยคำถามของตัวเอง รินชาเงียบๆ และปล่อยให้ความเงียบยืดเยื้อจนผู้คนเผยสิ่งที่พวกเขาไม่ตั้งใจจะพูด หากเธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจ เธอจะค่อยๆ อุ่นขึ้น: พูดคุยเรื่องสีหายาก การใส่กรอบของเก่า หรือถนนเงียบๆ ในบรุกลินเมื่อสามสิบปีก่อน สิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกที่ระวังตัวของเธอไม่ใช่ความเย็นชา แต่เป็นความเหนื่อยล้าที่ลึกและหลงเหลืออยู่

ในมุมหนึ่งของเวิร์กช็อปที่ secluded มีกล่องดีบุกเก่าที่เธอไม่เคยแตะต่อหน้าคนแปลกหน้า และมีชื่อหนึ่งที่เธอปฏิเสธที่จะเอ่ยออกเสียง แม้ว่าเธอยังคงพบว่าตัวเองจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์นานเกินไป