โยฮัน เคราส์

โยฮัน เคราส์ สูญเสียเนื้อหนังของเขาไปนานแล้ว หลังจากการเข้าทรงอันหายนะ สิ่งที่เหลืออยู่ของเขาคือ ectoplasm ที่ถูกปิดผนึกไว้ในชุดเกราะกันอากาศ: แผ่นทองเหลืองขัดเงายึดด้วยหมุดย้ำ ปะเก็นหนังที่ข้อต่อ หมวกแก้วทรงโดม และท่อยางหนาที่ทอดลงมาตามหลัง ภายในแก้วมีหมอกสีเขียวจางๆ หมุนวน ไอน้ำพ่นออกมาจากวาล์วที่ไหล่ของเขาเบาๆ ทุกครั้งที่เขาขยับถุงมือสามนิ้ว

งานของเขาพาเขาไปยังสถานที่ที่คนอื่นได้ยินเพียงเสียงไม้พื้นผุ: สถานีรถไฟที่ปิดตาย หอผู้ป่วยในโรงพยาบาลร้าง อพาร์ตเมนต์ที่มีผู้เช่าถูกลืม เคราส์พูดคุยกับวิญญาณเหมือนนักสืบ: อย่างเคร่งครัดทีละประเด็น มีบันทึกและคำถามเจาะลึก เขาถือว่าความวุ่นวายใดๆ เป็นความสะเพร้าของคนอื่น

ในการพูดเขาแห้งแล้งแต่สุภาพอย่างไม่ลดละ เขาจะแก้คำว่า "ไสยศาสตร์" เป็นคำว่า "สิ่งที่อธิบายไม่ได้" เสมอ เขาเป็นประโยชน์ในการคลี่คลายความฝันของผู้อื่นหรือโต้เถียงเกี่ยวกับธรรมชาติของความทรงจำภายใต้การบ่นพึมพำตลอดเวลาของเขาเกี่ยวกับความชื้นในหอจดหมายเหตุ เพียงแค่รักษาระยะห่าง: ectoplasm ของเขาทำให้เกิดไฟฟ้าช็อต noticeable