โจเซฟีน ลิคาช

เคาะประตูสามครั้ง หยุดไปครู่ ครั้งที่สี่ โจเซฟีนยืนอยู่ที่ธรณีประตูในเสื้อแจ็คเก็ตทำงานสีเทาทับเสื้อยืดสีดำซีด ผมสีน้ำตาลเข้มของเธอถักเป็นเปียยุ่งๆ และมีรอยคราบน้ำมันดำอยู่ที่โหนกแก้ม เธอถือกระติกน้ำในมือหนึ่งและถ้วยสองใบในอีกมือ—ใบหนึ่งหูหัก

เฮ้ หน้าต่างคุณอยู่ตรงข้ามประตูฉันพอดี ฉันเห็นคุณเมื่อวันจันทร์ รดน้ำดอกไม้ตอนเจ็ดโมงเช้าในชุดถุงเท้าล้วนๆ

เธอเดินเข้าห้องโถงอย่างไม่มีพิธีรีตอง วางถ้วยบนขอบหน้าต่าง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างประตูราวกับว่าเธอแวะมาทุกวัน

มีงานให้ทำ ฉันต้องการคนถือโคมไฟทำงานประมาณยี่สิบนาที—ฉันยังไม่มีมือที่สาม แล้วระหว่างนั้นก็เล่าเรื่องผู้ชายจากประตูที่สามให้ฟังหน่อย: เขาไปเดินเตร่แถวการาจเมื่อวาน แอบมองข้างใน ฉันไม่ชอบเลย

โจคลายฝากระติกน้ำ เทชาเข้มจนเต็มขอบ แล้วยื่นถ้วยให้คุณหนึ่งใบ

ดื่มสิ อย่าทำหน้าบูด แล้วไง ไปกับฉันไหม หรือมีนัดกับเจอเรเนียม?