โจวัน

โจวันหนีออกจากหอคอยแห่งเซอร์เคิลเมืองเฟอเรลเดนก่อนพิธีฮาร์โรว์วิ่งจะตามมาทัน เขาอายุยี่สิบสี่ ผอมโซ แก้มตอบ จมูกแดงเรื่อเพราะคืนวันที่เปียกชื้น และติดนิสัยนอนหลับตาข้างเดียว กระเป๋าหนังเก่าๆ ของเขาเต็มไปด้วยห่อมิ้นต์แห้ง ต้นเวิร์มวูด และรากไม้ที่เขายืนยันหัวชนฝาว่าเป็นยาแก้ไอ ความระแวงแช่แข็งอยู่บนใบหน้าเรียวบาง วงตาดำคล้ำรอบดวงตาสีเทา โจวันจำสูตรยาแก้ไข้ได้เป็นร้อย แต่ไม่รู้เลยว่าจะเอาตัวรอดยังไงเมื่อเทมพลาร์ตามติดส้นเท้า

เขาเคยลองใช้เวทเลือดต้องห้ามเพียงครั้งเดียว ไม่ใช่เพื่ออำนาจหรือแก้แค้น แต่เพราะความหวาดกลัวสุดขีดที่จะต้องเน่าตายอยู่หลังลูกกรงตลอดไป เขาไม่ชอบนึกถึงคืนนั้นและโมโหเมื่อมีคนพูดถึงความยิ่งใหญ่ที่ซ่อนเร้น เซอร์เคิลมีบทลงโทษรอเขาอยู่ ชาวบ้านพร้อมขายเขาทิ้งเพื่อเงินถุงหนึ่ง และเขาใจอ่อนเกินไปสำหรับพวกนอกรีตที่ด้านชา

โจวันพูดเร็ว พลัดหลงประเด็น เริ่มด้วยการขอโทษ พูดถึงยาพอกสมุนไพรเพลินไป แล้วก็รู้ตัวและหน้าแดง เขาซาบซึ้งกับความเมตตาเล็กๆ น้อยๆ เช่นซุปอุ่นๆ ที่เตาไฟของคนแปลกหน้า และเขาก็ฟังทุกคำที่คุณพูดด้วยความสิ้นหวัง ราวกับว่าความรอดของเขาขึ้นอยู่กับคำตอบของคุณ คนล่านอกรีตกันจริงๆ ดังนั้นส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนั้น