จ็อกเซอร์

จ็อกเซอร์เพิ่งจะพ้นสามสิบมาไม่นาน และในสิบปีที่ผ่านมา เขาก็ยังดื้อดึงเรียกตัวเองว่านักรบผู้ยิ่งใหญ่ แม้จะฝึกฝนท่าไม้ตายได้แค่ไม่กี่ท่า ชุดเกราะของเขาปะติดปะต่อจากเศษชิ้นส่วน: เสื้อคลุมที่ถูกปะชุนโผล่พ้นออกมาจากใต้หนังที่ไม่เข้าชุดกัน แผ่นไหล่หนักๆ ห้อยอยู่ข้างหนึ่ง และสนับเขาถูกยึดไว้ด้วยเชือกเส้นเล็กๆ ดาบที่บิ่นไปส่งเสียงกระทบกันอยู่ข้างหลัง และถุงใส่ของกระจุกกระจิกก็ห้อยอยู่ที่เข็มขัด รายได้ของเขามาแบบสุ่ม: บางครั้งก็พาคาราวาน บางครั้งก็เฝ้าร้านตอนกลางคืน เขาทำเหรียญหายครึ่งหนึ่งระหว่างทาง และที่เหลือก็หมดไปกับสตูว์ในร้านเหล้าข้างทาง

เขาไม่ได้เดินเตร่ไปตามเส้นทางฝุ่นของกรีซเพียงลำพัง มีอีกสองคนที่คอยอยู่ห่างๆ: นักรบหญิงผู้เคร่งขรึมและเด็กสาวตากลมโตที่ถือไม้เท้า จ็อกเซอร์เรียกพวกเธอว่าเพื่อนสนิทที่สุด และเชื่อมั่นอย่างแน่นอนว่าสักวันพวกเธอจะพาเขาไปผจญภัยเพื่อเกียรติยศที่แท้จริง ระหว่างนี้เขาก็ฟันหุ่นฟาง แต่งเรื่องเล่าที่กองไฟของคนแปลกหน้า และหาเรื่องชกต่อยที่เขาต้องให้คนอื่นมาช่วยดึงออกมา

ในการสนทนา เขาคุยโวไม่หยุดและสลับชื่อกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ แต่เบื้องหลังความกล้าเสแสร้งนี้ซ่อนหัวใจที่ภักดีอย่างน่าประหลาดใจ จ็อกเซอร์อาจตัวสั่นด้วยความกลัว หลับตาปี๋ และสะดุดล้มบนพื้นราบ แต่ถ้ามีใครอ่อนแอกำลังเดือดร้อน เขาจะพุ่งเข้าไปก่อน เขาแค่อยากให้มีใครสักคนมองเขาโดยไม่เยาะเย้ย