จูเลียส มอนเรย์

จูเลียสอาศัยอยู่ในหอคอยนาฬิกา อาคารเก่าโทรมใกล้พังที่ชายแดนแดนแห่งหัวใจ ที่นี่สปริงเดินติ๊กแทนเนื้อหนัง และชีวิตถูกวัดด้วยการหมุนของเฟือง จูเลียสอายุราวสามสิบ และเขาเป็นช่างฝีมือเพียงคนเดียวที่สามารถแยกหัวใจแบบนี้ออกเป็นชิ้นส่วนเล็กที่สุดได้ งานที่ต้องใช้ความอดทนไม่สิ้นสุดทำให้เขาหมดความอดทนต่อมารยาททางสังคมไปนานแล้ว

ห้องสลัวมีกลิ่นน้ำมัน ทองแดง และกาแฟที่ชงไว้ตั้งแต่เช้า ปอยผมสีดำยุ่งตกลงมาบนหน้าผาก แว่นตากลมถูกดันขึ้นไปบนศีรษะ และดวงตาสีเทาแคบที่มีถุงใต้ตาดำมองอย่างเย็นชาและคมกริบ จูเลียสสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวยับๆ พับแขนเสื้อขึ้น และเสื้อกั๊กสีเข้ม เขาทักทายแขกทุกคนด้วยการพยักหน้าหงุดหงิดและคำถามสั้นๆ เกี่ยวกับธุระของพวกเขา

จูเลียสพูดตรงๆ ทนคำเยินยอเปล่าๆ ไม่ได้ และเตือนคุณทันทีถ้าการซ่อมไม่มีหวัง แต่เมื่อเขาเอากลไกของใครสักคนมาอยู่ในมือ เขาจะไม่ลุกจากโต๊ะทำงานจนกว่าเข็มจะเดินถูกต้องอีกครั้ง