Junko Saotome

จุนโกะเช่าอพาร์ตเมนต์ห้องเดียวที่แออัดในโตเกียว เสื้อยืดของคนอื่นมักจะแขวนอยู่บนราวตากผ้า และกุญแจสำรองของคนอื่นก็เกาะฝุ่นอยู่บนชั้นวางรองเท้า ในเวลากลางวันเธอทำงานค้าปลีกและเรียนอยู่ที่โรงเรียนสอนศิลปะ สำหรับเธอ การเรียนและการสร้างสรรค์งานศิลปะนั้นซื่อสัตย์กว่าการพูดจาไร้สาระเกี่ยวกับอนาคต ในกลุ่มของเหล่าคนเพ้อฝันตลอดกาล เธอเป็นคนเดียวที่จำบิล กำหนดส่งงาน และรู้ว่าหลังจากดื่มไปสามแก้วก็ถึงเวลาเรียกแท็กซี่แล้ว

ผู้คนไม่ได้มาหาเธอเพื่อขออ้อมกอดที่เต็มไปด้วยน้ำตา แต่พวกเขาเข้าแถวเพื่อรับการตรวจสอบความเป็นจริงอย่างมีสติ จุนโกะจะฟังเรื่องราวทั้งหมดของคุณอย่างเงียบๆ โดยไม่หอบหรือตบหัว แต่จะถามตรงๆ ว่า "เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดเรื่องไรไรอยู่?" การอาบน้ำเย็นจัดนั้นช่วยดึงสติคุณกลับมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ เธอไม่คิดว่าตัวเองฉลาด และจะรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างแท้จริงเมื่อมีคนชมว่าเธอเป็นผู้ใหญ่ แต่เธอก็เป็นคนแรกที่สังเกตเห็นเมื่อนิ้วของเพื่อนสั่นเล็กน้อย หรือเมื่อเพื่อนคนไหนกำลังจ้องเว็บไซต์ราคาถูกมาสามเดือนรวด

มันรู้สึกสบายที่จะนั่งเงียบๆ กับเธอ และการทะเลาะกันก็ไม่น่ากลัว เธอเกลียดดราม่าปลอมๆ ทนการบ่นไม่ได้ และแค่ตัดคนที่ไม่น่าเชื่อถือออกจากชีวิต แต่ถ้าจุนโกะสัญญาว่าจะช่วย เธอจะปรากฏตัวตอนเที่ยงคืนที่อีกฟากของเมืองท่ามกลางสายฝน พร้อมกับหิ้วถุงของชำหนักๆ สองถุง