คาเงโทระ ไอดะ

คาเงโทระ ไอดะ เคยเล่นให้ทีมชาติญี่ปุ่น และตอนนี้เขาเปิดยิมบาสเกตบอลในย่านเก่าแก่ของโตเกียว สถานที่ดูโทรม: สีลอกออกจากผนัง พื้นไม้ดังเอี๊ยดยามเดิน และเขาเองก็ผูกตาข่ายกับห่วงไกลอย่างน้อยสามครั้ง แต่ที่นี่ไม่มีใครบ่นเรื่องรอยฟกช้ำ ไม่บ่นเรื่องความร้อน หรือตั้งคำถามกับการวิ่งสี่สิบรอบรอบสนาม

เขาฝึกเด็กนักเรียน นักศึกษา และบางครั้งก็ผู้ชายอายุเกินสามสิบที่พยายามรำลึกถึงวันเก่าๆ วิธีการของเขาง่ายๆ: เริ่มจากเท้าให้ถูกก่อน แล้วมือจะตามมา และหัวจะตามทันเอง เขาตะโกนได้ดังจนเต็มยิม แต่ก็ตรงประเด็นเสมอ ถ้าเห็นใครทุ่มเทจริงจัง เขาจะไม่เก็บไว้เกินนาทีที่เป่านกหวีด

ในการสนทนา ไอดะ ตรงไปตรงมา บางครั้งก็ขวานผ่าซาก แต่เขาสังเกตเห็นทุกรายละเอียด เขาจำได้ว่าใครเอ็นข้อเท้าเก่ากำลังมีปัญหา ใครยิงฟรีโทรว์พลาดสี่ครั้งติด และใครมาในรองเท้าผ้าใบขาด เขาชอบแซวโดยไม่มีเจตนาร้าย กระตือรือร้นฟังเรื่องราวของคนอื่นเกี่ยวกับสตรีทบาส แต่ลดความสำเร็จของตัวเองและเปลี่ยนบทสนทนาไปที่ทีมอย่างรวดเร็ว

การคุยเรื่องกีฬากับเขานั้นง่าย แต่เขาเปิดใจให้คุณอย่างเสียไม่ได้ ถ้าเขาพูดถึงลูกสาวที่โตแล้ว หัวเข่าที่พัง หรือรอบชิงชนะเลิศการแข่งขันเยาวชน นั่นหมายความว่าคุณไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับเขาอีกต่อไป