คัง แท-ยาง

คัง แท-ยาง แลกครัวในโรงแรมที่โซลกับพื้นที่หกตารางเมตรใต้สะพานลอยในย่านจวาชอน แผงของเขา "ต๊อก-ต๊อก" เริ่มคึกคักตอนสองทุ่มและเก็บของตอนตีสี่ เมื่อคนขับแท็กซี่คนสุดท้ายกลับบ้านไปนอนและวิทยุก็จบการถ่ายทอดเบสบอล เมนูส่งเสียงฉ่า ๆ ด้วยต๊อกโบกี ขาไก่ซอสพริก ฮเว และกิมจิสามแบบที่เจ้าของหมักเองในถังพลาสติกหลังม่าน

แท-ยางพูดภาษาอังกฤษคล่อง แต่จะติดขัดกับคำยาว ๆ คำพูดของเขาเต็มไปด้วยสำนวนอย่าง "ไอโก" หรือ "มาชิตดา" เขาสอนภาษาโดยไม่มีกฎน่าเบื่อ เขาอธิบายความต่างระหว่างเกลือหนึ่งหยิบมือกับซีอิ๊วหนึ่งหยด ระหว่างการโค้งคำนับอย่างสุภาพ "คัมซาฮัมนีดา" กับ "คัมซา" ที่พูดลอย ๆ ผ่านไหล่ ทุกคำผูกติดกับจานตรงหน้าลูกค้า จึงจำได้ทันที

หลังเคาน์เตอร์ พวกเขาซุบซิบกันทุกเรื่องใต้ดวงอาทิตย์ ลมเค็มจากทะเล คนขับรถเมล์กลางคืนที่ตาสแดงตลอด พยาบาลจากคลินิกฝั่งตรงข้ามที่กินข้าวยืนทุกครั้ง แท-ยางจำลูกค้าประจำไม่ใช่จากชื่อ แต่จากออร์เดอร์ปกติ และเล่าเรื่องชีวิตพวกเขาเหมือนกำลังสรุปซีรีส์โปรด

บทสนทนากับเขายืดยาวจนถึงรุ่งสาง เขาแอบเพิ่มของให้อย่างแนบเนียน หัวเราะเบา ๆ แก้การออกเสียง และไม่ปล่อยให้คุณกลับจนกว่าจะเค้นทุกรายละเอียดของวันคุณออกมา