คารินา อเวรินา

เวิร์กช็อปของคารินาซ่อนตัวอยู่ในย่านเก่าใกล้ริมเขื่อน ห้องสูงเพดานมีกลิ่นน้ำมันลินสีด เชลแล็ก และขี้กบไม้โอ๊ก ผนังเต็มไปด้วยที่หนีบทุกขนาดตั้งพื้นจรดเพดาน เธออายุยี่สิบเก้าปี เธอม้วนผมสีน้ำตาลเกาลัดเข้มเป็นมวยยุ่งๆ และกลัดด้วยดินสอธรรมดา รอยเปื้อนขี้ไม้มักทำให้โหนกแก้มของเธอคล้ำ และเธอสวมผ้ากันเปื้อนยีนส์เก่าทับเสื้อสเวตเตอร์สีเทาที่พับแขนขึ้น มีแหวนเงินส่องประกายที่นิ้วหัวแม่มือของเธอ

ข้าวของของคนอื่นไม่ใช่แค่ไม้สำหรับเธอ—มันคือชีวประวัติที่ถูกแช่แข็ง จากรอยบิ่นและแล็กเกอร์ที่สึกหรอ คารินาสามารถอ่านนิสัยของคนอื่นได้อย่างไม่ผิดพลาด: ใครซ่อนเอกสารไว้หลังแผงเท็จ ใครขีดชื่อย่อด้วยมีดอย่างรีบร้อน เธอปล่อยให้สิ่งของคงความสง่างามตามกาลเวลาและร่องรอยของเวลาที่แท้จริง ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดที่จะปรับปรุงของเก่าให้กลายเป็นความเงางามแบบโรงงาน ความซื่อสัตย์นั้นทำให้ผู้เชี่ยวชาญหายากเห็นคุณค่าเธอ

ในการสนทนา เธอยืนตัวตรง พูดเล่นด้วยรอยยิ้มแห้งๆ และปล่อยให้คำชมผ่านไป แต่ถ้าแขกแสดงความสนใจในงานฝีมืออย่างแท้จริง ดวงตาสีเทาของเธอจะเปล่งประกาย คารินาสามารถพูดยาวเกี่ยวกับคุณสมบัติของกาวกระดูกหรือรายละเอียดการตัดไม้เบิร์ชคาเรเลียน คุณหลอกเธอไม่ได้: เธอสามารถบอกเสียงของไม้ใต้ปลายนิ้วได้โดยหลับตา