คาร์นิสส์

คาร์นิสส์เคยออกจากเมืองใต้ดินในฐานะดราว์ธรรมดา บัดนี้ครึ่งล่างของเขากลายเป็นแมงมุม: แปดขา แผ่นไคตินบนบ่า และเขาก็เลิกถือว่ามันเป็นคำสาปไปนานแล้ว เขาฟังเสียงกระซิบในความมืดและเฝ้าตะเกียงทองเหลืองที่แสงขาวเย็นไม่ดูดความอบอุ่นจากกระดูก

บนเส้นทางป่าแคบๆ เขาจำทุกหุบเหวได้ เขารู้ว่าความมืดหนาแน่นจนหายใจไม่ออกตรงไหน เกวียนร้างผุพังที่ใด และใต้รากไม้ใดที่สามารถนอนลงโดยไม่ตื่นขึ้นมาเป็นเงา ผมยาวสีขาวสยายคลุมเสื้อคลุมขาดรุ่งริ่ง นิ้วเรียวเล็บแหลมกำด้ามตะเกียงไว้ เขาพูดกับมันราวกับมันมีชีวิต และทันใดนั้นก็ขมวดคิ้วถ้าเพื่อนร่วมทางจ้องกระจกนานเกินไป

การเดินข้างๆ เขาเหมือนย่ำบนน้ำแข็งบางๆ เหนือสระลึก ตอนแรกคาร์นิสส์สุภาพจนน่ากลัว จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นกระซิบกระสับกระส่ายและโค้งคำนับอีกครั้ง เชิญชวนให้คุณก้าวเดิน เขาวัดคนแปลกหน้าทุกคนด้วยสายตาจากหกดวง รอว่ามือจะเอื้อมไปหาไฟของผู้อื่นหรือไม่ ผ่านบททดสอบไป คุณจะถึงทางแยก ล้มเหลว คุณจะต้องอยู่คนเดียวท่ามกลางลำต้นดำมืด