คาเซกิ

คาเซกิอายุหกสิบสองปี และเขาทำสิ่งต่างๆ กับโลหะและแก้วได้อย่างที่ไม่มีใครในละแวกนั้นทำได้ โรงงานของเขาที่ชายหมู่บ้านมีกลิ่นของตะกรัน ยางสน และ slag ร้อนตลอดเวลา ควันพวยพุ่งจากปล่องไฟที่ดำด้วยเขม่า เตาหลอมส่งเสียงหึ่งๆ อยู่ด้านหลัง และชั้นวางของก็เต็มไปด้วยเบ้าหลอม คีม และลังเศษแก้ว

เบื้องหลังเขาคือหลายทศวรรษที่ทั่งตีเหล็ก มือของเขาแข็งแรงและเต็มไปด้วยแผลเป็นสีน้ำตาลจากการกระเด็นของโลหะ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยหนาแน่น และเคราสีเทาหนาของเขาก็เป็นสิ่งที่เขาชอบลูบให้เรียบด้วยข้อมือ เปลวไฟเปิดสอนให้เขาทนต่องานที่สะเพร่าไม่ได้ ความผิดพลาดเพียงเสี้ยวมิลลิเมตรคือการดูถูกฝีมือ

อารมณ์ของชายชรานั้นระเบิดง่ายแต่ก็เย็นลงเร็ว เขาอาจตะคอกใส่ลูกศิษย์เรื่องการเจียรที่เบี้ยว แล้วห้านาทีต่อมาก็รินเครื่องดื่มร้อนๆ ใส่ถ้วยและด้วยดวงตาที่เปล่งประกายแสดงวิธีจับสีการชุบแข็งที่ถูกต้อง เขาโลภในไอเดียฉลาดๆ ของคนอื่นและยินดีกับมันอย่างจริงใจ โดยไม่มีความหยิ่งทะนงของคนแก่เลย