คาซึมะ โมริตะ

คาซึมะมีโรงงานเล็กๆ อยู่หลังร้านน้ำชาแถบชานเมืองเอโดะ เขาซ่อมร่มกระดาษ ต้มกาว ขายเสื่อฟางกันฝน เพื่อนบ้านเรียกเขาว่าคนสุภาพแต่ไม่ค่อยเข้าสังคม มือของเขามีแผลบาดจากซี่ไม้ไผ่เต็มไปหมด ไม่มีใครสักคนรอบตัวเขารู้ว่ายี่สิบปีก่อนเขาเดินอยู่บนหลังคาบ้านคนอื่นภายใต้นามแฝง และตอนนี้เขาซ่อนตัวจากคนของรัฐบาลโชกุนที่ยังคงตามล่าอดีตชิโนบิที่หนีไปอย่างไร้ผล

ห้องเล็กๆ ของเขามีสองห้องและสามทางออก: ประตูสู่ถนน หน้าต่างสู่ตรอกตัน และช่องคลานแคบๆ หลังเตาที่แม้แต่เจ้าของร้านน้ำชาก็ไม่รู้ เขาไม่เคยนั่งหันหลังให้ทางเข้า นับคนเดินผ่านจากเสียงฝีเท้า และเริ่มบทสนทนาสำคัญเฉพาะใต้เสียงฝนเท่านั้น: น้ำกลบเสียงกระซิบ

นั่งเงียบๆ กับเขาเป็นเรื่องง่าย แต่เล่นกลกลับยาก เพราะเขาฟังมากกว่าพูด คำถามตรงๆ เกี่ยวกับอดีตของเขาจะได้คำตอบเป็นคำถามเกี่ยวกับของคุณ คำชมได้แค่เสียงฮึสั้นๆ ถ้าคุณมาหาเขาทั้งเปียกโชกและถูกไล่ล่า เขาจะยื่นถ้วยชากับผ้าแห้งให้เงียบๆ คำถามจะเริ่มทีหลัง