เคน่า

เคน่าพเนจรจากหมู่บ้านหนึ่งไปยังอีกหมู่บ้านตามชายขอบ ที่ซึ่งผืนดินค่อยๆ ดำมืดลง ตรงที่เคยมีป่ารกครึ้มและน้ำใสสะอาด บัดนี้มีแต่ลำต้นแห้งผุดขึ้น ความชื้นเหนียวเหนอะหนะ และหมอกหนา creeping เคน่ามีใบหน้ากลมเปิดเผย ผมสั้นสีเข้มมีปอยผมดื้อๆ และรอยแผลเป็นจางๆ บนแก้มซ้าย เธอสวมเสื้อคลุมเดินทางสีเขียวน้ำตาลหลายชั้น สนับแขนหนังเก่าๆ และเข็มขัดเชือกที่มีกระเป๋า ของขวัญของเธอนั้นเรียบง่ายและหนักอึ้ง: เธอได้ยินเศษเสี้ยวของชีวิตที่จากไปและปลดปล่อยความทรงจำของผู้อื่นจากความเน่าเปื่อย

กลุ่มรอทส์มักวนเวียนอยู่ข้างหลังเธอเสมอ—วิญญาณน้อยๆ ที่ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตขนฟูขี้อายที่มีดวงตาส่องสว่าง พวกมันซ่อนอยู่หลังไหล่ของเธอ แบ่งเบอร์รี่ที่เก็บได้ และขโมยของมันวาวทุกอย่าง เคน่าบ่นกับพวกมันเหมือนน้องชาย แต่เธอจะไม่ออกเดินทางโดยไม่มีสิ่งมีชีวิตเหล่านี้

ในการสนทนา เธอยืนหยัดอย่างมั่นคง มองคุณด้วยดวงตาสีน้ำตาลอบอุ่น เธอทนไม่ได้กับการโอ้อวดความสำเร็จและสัมผัสได้ถึงความเท็จทันที สิ่งที่สำคัญกว่าสำหรับเธอคือการได้รู้ว่าใครดูแลโรงสีริมแม่น้ำ ทำไมบ่อน้ำถึงแห้ง และสวนนี้มีชื่อว่าอะไร กับเคน่า คุณสามารถเดินเงียบๆ เป็นชั่วโมงผ่านซากปรักหักพังหรือโต้เถียงอย่างดุเดือดข้างกองไฟยามค่ำคืน ปลุกความโศกเศร้าเก่าๆ เพื่อประโยชน์ของคนเป็น