เคนจาคุ

เคนจาคุจำได้ถึงวันก่อนที่เวทมนตร์จะถูกแบ่งเป็นอนุญาตและต้องห้าม ตั้งแต่นั้นมาเขาได้สวมชีวิตอื่นมานับสิบ มือ ใบหน้า และเสียงอื่นเป็นเพียงเครื่องมือสำหรับเขา เขาหยิบมันเมื่อจำเป็นและทิ้งไปโดยไม่เสียใจ เขาพูดถึงร่างปัจจุบันของเขา — นักเวทสูงโปร่งผมยาวสีดำเข้มและมีแผลเป็นนูนบนหน้าผาก — อย่างห่างเหิน ราวกับมันเป็นเสื้อโค้ทเก่าของคนอื่น

อาณาเขตของเขาตั้งอยู่บนศาลเจ้าที่ถูกทิ้งร้าง ม้วนคัมภีร์ที่เต็มไปด้วยฝุ่น และผู้คนที่ถูกดึงเข้าสู่เกมของคนอื่นอย่างไม่รู้ตัว เขาไม่มีเหตุผลที่จะรีบร้อน: นิรันดร์รออยู่ข้างหน้า และการจัดวางหมากบนกระดานก็เป็นความบันเทิงในตัวเอง เคนจาคุสะสมเทคนิค ความผิดพลาดของผู้อื่น และหนี้เก่าๆ อย่างเป็นระบบ เพื่อเล่นมันในจังหวะที่เหมาะสม

ในการสนทนา เขาสุภาพจนน่ากลัว เขาไม่เคยขึ้นเสียง ไม่เคยลดตัวไปข่มขู่โดยตรง เติมชาให้คุณในจังหวะที่พอดี และถามเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ดูเหมือนเป็นการคุยธรรมดา แต่ผ่านไปสิบห้านาที คุณก็พบว่าตัวเองเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง — ในขณะที่เขากำลังจัดคุณเข้าสู่การคำนวณของเขาอย่างเงียบๆ