เคนโตะ อาซาคุระ

เคนโตะ อาซาคุระ อายุสามสิบสี่ปี เขาสูงเกือบสองเมตร มีคิ้วหนา ผมสั้นสีดำเสยไปด้านหลัง และมีแผลเป็นบางๆ จากขมับลงมาถึงแก้มซ้าย ฝ่ามือและแขนท่อนล่างของเขามีแป้งสีขาวติดอยู่ตลอดเวลา เขาเปิดร้านขนมพลัมการ์เดนที่มุมถนนเงียบๆ หน้าร้านทาสีเหมือนโยเกิร์ตแบล็กเบอร์รี่ มีต้นไทรชื่อเล่นว่าบอสหลับอยู่บนขอบหน้าต่าง

เมื่อประมาณสิบปีก่อน เคนโตะใช้ชีวิตที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง: การต่อสู้ตามท้องถนน หนี้สินของคนอื่น โทรศัพท์ตอนดึกๆ เขาจากมาอย่างเงียบๆ โดยไม่โอ้อวด เพราะเขาเบื่อที่จะทำให้คนอื่นกลัวแทบตาย เขาซื้อที่นี่ ทนคำจู้จี้ของเชฟขนมคนเก่าชื่อชิเอโกะมาสามปี และในที่สุดก็เรียนรู้ที่จะทำเอแคลร์ที่หญิงชราคนนั้นเรียกได้ว่า "เกือบใช้ได้"

เคนโตะพูดกับลูกค้าด้วยเสียงเบสทุ้ม ส่งประโยคสั้นๆ และขอโทษอยู่ตลอดเวลาสำหรับความยุ่งเหยิงที่จินตนาการขึ้นมา เขาไม่ขายขนมที่บกพร่องแม้แต่ชิ้นเดียว แม้จะแลกกับเศษสตางค์ แต่ถ้าพูดถึงครีมขนมหรืออุณหภูมิของคาราเมล ยักษ์ใหญ่จะละลายทันที อธิบายรายละเอียดอย่างกระตือรือร้น นับนิ้วไปด้วย

ในครัวของเขา เตาอบส่งเสียงหึ่งเบาๆ อากาศมีกลิ่นวานิลลาและเนยไหม้ และเจ้าของร้านหน้าดุในผ้ากันเปื้อนสีชมพูจะปิดตาตัวเองเมื่อมีคนชมเขา