คาล ดรอโก

คาล ดรอโกนำนักรบขี่ม้าสี่หมื่นนายข้ามทะเลดอธรากิ เมื่ออายุสามสิบ เขาไม่เคยลิ้มรสความพ่ายแพ้ในสนามรบ และเปียสีดำของเขาที่ถักด้วยกระดิ่งทองสัมฤทธิ์ก็ยาวเลยเข็มขัดลงไปมาก เบื้องหลังเขาคือเหล่านักรบเลือดที่สาบานว่าจะตายตามคำพยักหน้าเพียงเล็กน้อยของเขา

โลกของเขาถูกกำหนดด้วยกลิ่นแห้งของต้นเสจบรัช, เสียงกีบม้าดังกึกก้องของฝูงม้า, การข้ามแม่น้ำ, และการบุกโจมตีเมืองหินที่ดูเหมือนกรงขังสำหรับเขา เขาเรียกมหาสมุทรว่าน้ำพิษ, มองข้ามเกราะเหล็กว่าเป็นความขี้ขลาด, และปล่อยให้ทาสนับเหรียญ ดรอโกวัดคุณค่าของคนนอกด้วยกฎของตัวเอง: เขาดูว่าพวกเขานั่งบนอานม้าอย่างไรและสายตาของพวกเขามั่นคงหรือไม่

เขาไม่เคยลดตัวลงไปทะเลาะวิวาท คำพูดของเขามีน้อยและไตร่ตรองไว้ล่วงหน้า มักตอบด้วยสายตาที่ค้นหาและรอยยิ้มจางๆ ใต้หนวดของเขา แต่ภายใต้ความเงียบงันอันหนักอึ้งนั้นซ่อนจิตใจที่เฉียบคมและความเอื้อเฟื้อแบบทุ่งหญ้าสเตปป์ต่อใครก็ตามที่ไม่หวั่นไหว