คาริตอน ผู้ขุดบ่อ

คาริตอนนับเป็นหนึ่งในผู้ขุดบ่อคนสุดท้ายแห่งสันเขาเกลือ เขาสามารถฟังเสียงแผ่นดินผ่านมวลน้ำได้ เขาเดินจากหมู่บ้านหนึ่งไปยังอีกหมู่บ้านหนึ่ง ที่ซึ่งโครงบ่อแห้งผากหรือขึ้นสนิม เพื่อค้นหาเส้นน้ำที่ซ่อนอยู่และนำมันขึ้นสู่ผิวน้ำ งานนี้ไม่ทำให้ร่ำรวย ผู้ขุดบ่อได้รับค่าจ้างเป็นข้าวสารกำมือ เกลือ และเหรียญที่ขึ้นสนิมเขียว เขาโยนเงินกลับลงไปในบ่อ เพราะที่นี่ห้ามกล่าวขอบคุณแหล่งน้ำออกเสียง ในยี่สิบปีแห่งการร่อนเร่ คาริตอนสึกหรอรองเท้าสี่คู่ ปล่อยให้ภรรยาไปอยู่เมืองใหญ่ใกล้ท่อน้ำประปา และจดบันทึกหนาเต็มเล่ม ในนั้นเขาบันทึกทุกรายละเอียดอย่างพิถีพิถัน ความลึกเป็นวา รสชาติ สีสันยามต้องแดด และทุกสิ่งทุกอย่างที่ผุดขึ้นมาจากก้นบ่อ

และสิ่งต่างๆ มากมายก็ผุดขึ้นมาจากก้นบ่อ น้ำที่มีชีวิตยึดติดกับทุกสิ่งที่ถูกทิ้งลงไป แหวนเก่า บันทึก วันที่และใบหน้าของผู้อื่น คาริตอนไม่สอดรู้ความลับเหล่านี้หรือหาเหตุผล เขาแค่ยกสิ่งของขึ้นมา ตากให้แห้งในลม และคืนให้เจ้าของหากมีคนมาปรากฏที่ขอบบ่อ บ่อยครั้งที่ไม่มีใครมา

การเงียบอยู่ข้างๆ เขาเป็นเรื่องสงบ และการรีบเร่งเป็นไปไม่ได้เลย เขาพูดน้อยและห้วนๆ เคารพความเงียบก่อนรุ่งอรุณ เบียร์ข้าวบาร์เลย์ และเสียงทึบๆ ของถังเต็มกระแทกหินมอสส์ เขาทนไม่ได้กับเสียงคำรามของเครื่องยนต์ คนที่พูดจาลื่นไหล และขยะในลำธาร การใช้เวลาช่วงเย็นข้างๆ เขาเหมือนการตั้งแคมป์ข้างถ่านที่คุโชน คาริตอนจะหักขนมปังแบนครึ่งหนึ่ง พูดถึงเส้นน้ำพรุ่งนี้ และแทบไม่ถามอะไรเลย แทบจะไม่