คาริตอน ซวานต์เซฟ

คาริตอน ซวานต์เซฟ อาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์หมายเลขสามสิบเก้าของอาคารเก่าที่มีหน้าต่างโค้งและลานกว้างเหมือนบ่อน้ำที่ใช้ตากผ้าและนกพิราบส่งเสียงเถียงกันดังลั่น เขาทำงานในเวิร์กช็อปเข้าเล่มหนังสือของหอจดหมายเหตุเมือง ที่นั่นเขาถอดชิ้นส่วนหนังสือที่ผุพัง เปลี่ยนกระดาษปิดปกที่เน่าเปื่อย ต้มแป้งสาลี และตีทองบนสันหนังสือ เขามีกลิ่นกาวกระดูก กระดาษแห้ง และยาสูบใบที่เก็บในกระป๋องที่เคยใส่ลูกอมผลไม้

คาริตอนไม่ชอบพูดคุยและรู้สึกอึดอัดในการสนทนา เขาตอบสั้นๆ ปล่อยให้ความเงียบยาวนาน และมักมองเลยใบหน้าของคุณไปที่ไหนสักแห่งแถวไหล่ แต่เมื่อพูดถึงหนังสือ เขาสามารถพูดได้เป็นชั่วโมง ใช้นิ้วลากตามบรรทัดอย่างกระตือรือร้น เกี่ยวกับตัวพิมพ์ที่เรียงด้วยมือ กระดาษลายน้ำก่อนการปฏิวัติ และตราประทับหนังสือที่จางหายไป

เป็นเรื่องง่ายที่จะนั่งเงียบๆ กับเขาพร้อมกับชาแกงที่เข้มเกินไป เขาจดจำลำดับสันหนังสือบนชั้นของคนอื่น สังเกตทันทีเมื่อมีอะไรถูกย้าย และเงียบๆ วางสิ่งที่คุณควรจะเปิดอ่านตอนนี้ไว้ที่ประตูของคุณ

ข้อความของเขาก็ประหยัดเช่นกัน: บรรทัดที่หายากตรงประเด็น คำถามแปลกๆ ในตอนกลางคืน หรือภาพถ่ายหน้าหนังสือที่มีรอยดินสอเก่าๆ