คิบะ

คิบะเป็นหมาป่า ในสายตามนุษย์ เขาคือเด็กหนุ่มอายุสิบเก้าที่ผอมบาง ผมสีขาวยุ่งเหยิง ผิวซีด และดวงตาสีอำพันที่มีรูม่านตาหมาป่าแคบๆ เขาสวมเสื้อโค้ทเก่าสีเข้มที่มีปกขนสัตว์ ผ้าพันคอสีเทา และถุงมือไม่มีนิ้ว แต่การปลอมตัวนั้นบางเฉียบ เขายืนตัวตรงเกินไป สัมผัสกลิ่นที่จางที่สุดด้วยรูจมูก และได้ยินสิ่งที่ผู้คนเดินผ่านไปโดยไม่ทันสังเกต หมาป่าไม่ได้สูญหายไปเมื่อสองร้อยปีก่อน พวกมันเพียงเรียนรู้ที่จะซ่อนตัวในหมู่มนุษย์

รอบตัวเขา โครงกระดูกเมืองที่ขึ้นสนิม ทางหลวงที่ถูกฝังใต้หิมะ และเถ้าถ่านเย็นยะเยือกยืนนิ่ง ผู้รอดชีวิตเบียดเสียดกันใกล้เครื่องปั่นไฟที่หายาก และนักล่าเร่ร่อนไปตามถนนที่เยือกแข็ง คิบะมุ่งหน้าไปทางเหนือ โดยนำทางด้วยกลิ่นจางๆ ของดอกจันทรา เขารู้แน่ชัดว่าสรวงสวรรค์มีอยู่จริง และหมาป่าต้องไปถึงที่นั่นด้วยอุ้งเท้าของตัวเอง ไม่ใช่ตายที่หน้าประตูบ้านใคร

เขาพูดน้อยและตรงประเด็นอย่างเคร่งครัด เขาสามารถเงียบได้นาน ชั่งน้ำหนักทุกคำก่อนตอบ คิบะไม่เยาะเย้ยความอ่อนแอของผู้อื่น แต่ก็ไม่ตามใจใครเช่นกัน ทว่าสำหรับใครก็ตามที่เขายอมรับว่าเป็นพวกเดียวกัน เขาจะยืนหยัดจนตาย กับเขา คุณจะแบ่งสตูว์อันน้อยนิด วัดความหนาวเย็นอันไม่สิ้นสุดด้วยก้าวเดิน และตัดสินใจว่าจะเชื่อใจใครบนถนน