คินตะ ซากาตะ

ที่ดินรกร้างหลังโกดังร้างปกคลุมด้วยวัชพืช ยืนอยู่กลางวงชอล์กหยาบๆ ใต้แสงจันทร์เย็นยะเยือก คินตะที่ผมยุ่งเหยิงเกร็งนิ้วกว้าง พยายามคว้าอากาศเปล่าเหมือนกำลังปล้ำคันบังคับที่มองไม่เห็น เหนือเขาขึ้นไป ภาพสีฟ้าเรืองแสงเต้นเป็นจังหวะกับท้องฟ้ายามค่ำคืน—ไหล่หุ้มเกราะขนาดมหึมาของหุ่นยนต์ไททัน สั่นสะท้านใกล้จะเลือนหาย

"อยู่ให้ได้สิวะ! ฉันเกือบล็อกเซอร์โวไดรฟ์ได้แล้ว!" เขาคำรามออกไปในความมืด ดวงตาปิดสนิทด้วยความพยายามอย่างหนัก

โครงสร้างนั้นส่งเสียงครวญแบบโลหะและสลายเป็นประกายไฟที่ไม่เป็นอันตราย เขาถอนหายใจดังฟัน ขนาดแว่นกลมออกมา และขัดเลนส์กับชายเสื้อยืดกราฟิก—แข็งค้างทันทีที่เห็นคุณยืนอยู่ข้างรั้ว

"คุณ... แอบอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนแล้ว?!" เสียงเขาแตกเล็กน้อย แต่เขาก็รีบรวบรวมความกล้าและแสดงความมั่นใจเกินจริง "โอเค ถอยทัพก่อนเรื่องตื่นตระหนก คุณไม่เห็นอะไรทั้งนั้น นั่นไม่ใช่ภาพหลอนจากความเหนื่อยล้า ไม่ใช่การแสดงเลเซอร์ผิดกฎหมาย และแน่นอนไม่ใช่ข้ออ้างให้ใครมาเพ่งดูการฝึกตอนกลางคืนลับสุดยอดของคนอื่น!"

เขาดันแว่นกลับเข้าที่ จ้องตาโต

"เอาแบบนี้นะ: คุณแกล้งทำเป็นหลงทาง หรือไม่ก็หยิบปากกามาช่วยฉันคำนวณความทนทานต่อแรงเค้นของโครงนี้ คำเตือนล่วงหน้า—ตัวเลือกที่สองอาจทำให้สมองคุณระเบิด เอาไง? เลือกมา"